Αρχείο κατηγορίας Ψυχολόγοι

Το «παρεάκι» των συνομηλίκων

Γράφει η ψυχολόγος- Οικογενειακή σύμβουλος Αγλαΐα Κρητικού, επιστημονικός συνεργάτης του Κέντρου Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Ο έφηβος κατά την διάρκεια της εφηβείας έχει στόχο να δημιουργήσει τη δική του ταυτότητα. Αν αυτό, για οποιοδήποτε λόγο, δεν γίνει τότε το παρακάτω που είναι η επιλογή σπουδών, επαγγέλματος, η συναισθηματική δέσμευση με ένα άλλο άτομο κλπ γίνεται δύσκολη υπόθεση.

Προκειμένου λοιπόν ο έφηβος να βοηθηθεί αποτελεσματικά σε αυτή τη διαδικασία χρειάζεται την παρέα των συνομηλίκων. Μέσα από αυτή θα αμφισβητήσει με όλους τους τρόπους την οικογένεια του (χωρίς ποτέ να πάψει να την αγαπά- απλά θα αλλάξει ο τρόπος) και θα στραφεί στον έξω κόσμο. Στο δικό του διαφορετικό κοινωνικό σύνολο, όπου θα ενταχθεί και θα αισθάνεται ότι ανήκει, με άλλους κανόνες και άλλους νόμους θα βρει τον καινούργιο ενήλικο «εαυτό» του.

Έτσι κάπως μέσα από τη παραπάνω διαδικασία, γεννιούνται οι καινούργιες ιδεολογίες, η καινούργια γλώσσα, οι νέοι τρόποι συμπεριφοράς. Θα μας ανησυχούσε πολύ αν ένας έφηβος δεν έχει «παρέα», «παρεάκι», «φίλους συνομηλίκων» . Επίσης, θα ήταν καλό να διαλέγει καλές «παρέες».

Η επιλογή των φίλων, η αφοσίωση και η δέσμευση χωρίς να καταντά εξάρτηση, δηλώνει την ικανότητα του εφήβου να δεσμευτεί σε ένα στόχο, σε ένα όνειρο, στη μελλοντική δική του οικογένεια.

Ας βοηθήσουμε λοιπόν, εμείς οι γονείς τους εφήβους να γίνουν δυνατοί ενήλικες, ικανοί να ζήσουν τη δική τους ζωή έχοντας για οδηγό πάντα τη δική μας ζωή.

Η «Επαφή» είναι ένα σύγχρονο κέντρο συμβουλευτικής και ψυχολογικής υποστήριξης εφήβων, ενηλίκων και ζευγαριών, με επιστημονικό υπεύθυνο τον Γιάννη Ξηντάρα Ψυχολόγο-Παιδοψυχολόγο στην Αθήνα.

 

Γιατί δυσκολευόμαστε να πάρουμε αποφάσεις…

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Συχνά στη ζωή μας έχουμε να πάρουμε αποφάσεις είτε για απλά, καθημερινά θέματα είτε για πιο σοβαρά. Πολλές φορές έχουμε σκεφτεί πως θα θέλαμε κάποιος άλλος να αποφασίσει για εμάς, κάποιος άλλος να πάρει το βάρος της απόφασης, για να νιώσουμε πιο «ελαφροί». Μας δημιουργούνται αισθήματα πίεσης και άγχους , όταν έχουμε να πάρουμε μία απόφαση λόγω του αποτελέσματός και των συνεπειών της, το οποίο μπορεί να αρέσει είτε σε εμάς είτε στους άλλους. Εκείνες τις στιγμές είναι που οι περισσότεροι, θέλουμε όσο τίποτα άλλο να μεταφέρουμε το βάρος της απόφασής μας σε κάποιον άλλον!

Θα έχετε προσέξει πως όταν είναι να πάρουμε μία απόφαση, «τρώμε» αρκετό από τον πολύτιμο μας χρόνο. Λέτε να υπάρχει κάποια λύση ώστε να μας διευκολύνει από το βάρος της απόφασης…;

Από την άλλη πλευρά, όταν έχουμε αποφασίσει να κινηθούμε με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο, αμφιβάλλουμε για την εγκυρότητα της απόφαση μας. «Έπραξα σωστά;», «Τι αντίκτυπο θα έχει μελλοντικά σε εμένα ή και τους γύρω μου;». Αγωνιούμε και νιώθουμε αβοήθητοι μπροστά σε τέτοιες στιγμές. Τέτοιες αποφάσεις συνήθως έχουν να κάνουν με την υγεία μας, τη σχέση μας, τη δουλειά μας, την οικογένεια μας, ή τις σχέσεις με τον περίγυρο μας .

Συνήθως το πρώτο άτομο που σκεφτόμαστε όταν παίρνουμε μία απόφαση είναι το δικό μας όφελος. Ταυτόχρονα όμως, την ίδια στιγμή σκεφτόμαστε, τι αντίκτυπο θα έχει για τους άλλους αυτές οι αποφάσεις; Θα τους στενοχωρήσουμε, θα τους δυσκολέψουμε, εντέλει μήπως θα τους πληγώσουμε;

Άλλη μία σκέψη είναι αν αυτή η απόφαση, θα μας κάνει καλό; Θα είμαστε πιο ευτυχισμένοι; Ή είναι ένας τρόπος που θα δημιουργηθεί κάποιο κακό στον εαυτό μας. Για παράδειγμα, αποφασίζουμε να σταματήσουμε μία σχέση που ενώ είχαμε αισθήματα, δεν περνάγαμε καλά. Ή αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε γυμναστήριο που δεν μας αρέσει, αλλά θα μας βοηθήσει στην προσπάθεια της απώλειας των περιττών κιλών μας.

Επίσης, βοηθά αυτή η απόφαση στο να επιτύχουμε και να εφαρμόζουμε εκείνες τις αρχές που διέπουν και μας κάνουν πιο ολοκληρωμένους, ελεύθερους από τους περιορισμούς των νοητικών μας αναταραχών; Αυτή η απόφαση μας κάνει να νιώθουμε πιο ήρεμοι;

Όλα αυτά θα μπορούσαμε να πούμε πως στηρίζονται σε μια ώριμη από τις εμπειρίες κοινή λογική. Ωστόσο… γυρνώντας στο παρελθόν, θα παρατηρήσουμε πως μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορούμε να τα κατανοήσουμε με την κοινή λογική. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ίσως χρειάζεται να αφεθούμε στα χέρια της ίδιας της ζωής, που έχει κι εκείνη τους δικούς της κανόνες και αρχές. Έχοντας κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας, μπορούμε να έχουμε μια σταθερότητα και ηρεμία στην καθημερινότητά μας.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

 

Η ανάληψη της ευθύνης, προϋπόθεση για τη λύση ενός προβλήματος

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Όταν προκύπτει ένα πρόβλημα θα πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη προκειμένου να μπορέσουμε να το λύσουμε.

Τα παιδιά αρνούνται την ευθύνη τους για τους καβγάδες στους οποίους εμπλέκονται. Τα αδέρφια, συνήθως, κατηγορούν το ένα το άλλο για το ποιος ήταν ο φταίχτης και ποιος ξεκίνησε πρώτος. Ακόμη πολλά παιδιά νιώθουν ότι φταίνε για την έλλειψη αγάπης από τους γονείς του ή το ότι μπορεί επειδή ζήτησαν κάτι, προξένησαν κάτι κακό στο μπαμπά ή τη μαμά.

Μετά από εμπειρία και ωριμότητα γινόμαστε ολοένα και πιο ικανοί να εκτιμήσουμε τις ευθύνες μας απέναντι στον εαυτό μας και τους άλλους.

Για να μάθουν τα παιδιά να εκτιμούν σωστά πού έχουν την ευθύνη και πού όχι, θα πρέπει οι γονείς να αναλάβουν την ευθύνη της ανάπτυξης των παιδιών τους. Δηλαδή να μην ρίχνουν την ευθύνη στο σχολείο, στην κυβέρνηση, στο σύστημα και στους άλλους γενικότερα αλλά να γίνουν υπεύθυνοι γονείς προκειμένου να μεγαλώσουν υπεύθυνα παιδιά.

Έτσι, θα καταφέρνουν περισσότερο να λύνουν τα προβλήματα που αναλαμβάνουν, γιατί αναλαμβάνοντας την ευθύνη ή μερίδιο αυτής μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα προς την κατεύθυνση που θέλουμε. Διαφορετικά, μπορούμε μόνο να παρατηρούμε την αλλαγή που προξενούν οι άλλοι στα προβλήματα μας.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

Τα ίδια… λάθη που κάνουμε σε μία σχέση

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας (simvouleftikigamou.gr)  

Πολλές φορές τα λάθη που κάνουμε σε μία σχέση, λάθη που μας πονάνε και μας κάνουνε να υποφέρουμε, δεν είναι και τόσο σπάνια ή ασυνήθιστα. Αντιθέτως είναι καθημερινές συμπεριφορές που συμβαίνουν χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι εμείς είμαστε αυτοί που τις αναπαράγουμε και που τελικά έχουν ένα τοξικό αποτέλεσμα στις σχέσεις μας. Απλές καθημερινές συμπεριφορές και στάσεις ζωής που εύκολα θα συμβουλεύαμε έναν φίλο μας να τις αποφύγει, είναι συχνά τα ίδια λάθη που εμείς κάνουμε, επηρεάζοντας σοβαρά τη σταθερότητα της σχέσης μας με  τον σύντροφο μας.

  1. Θεωρούμε τον άλλο/η (και την σχέση) δεδομένο/η.

Με την πάροδο του χρόνου ξεχνάμε τη σημαντικότητα του άλλου στη ζωή μας, κατά συνέπεια και να του το δείχνουμε. Με εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες, τις χειρονομίες, τις κουβέντες, τα βλέμματα, που δίνουν φροντίδα και αγάπη σε μία σχέση. Αντιθέτως αφήνουμε τη ρουτίνα να διαβρώνει την ποιότητα της σχέσης, αφήνουμε κατά μέρος την προσοχή που χρειάζεται ο άλλος, παύουμε να φροντίζουμε ότι είναι για εμάς σημαντικό και πολύτιμο.

  1. Δείχνουμε έλλειψη σεβασμού στο σύντροφο μας.

Με την πάροδο του χρόνου παραμερίζουμε τις απόψεις του άλλου. Αδιαφορούμε ή αγνοούμε τι εκείνος /η θέλει, τι πιστεύει, τι χρειάζεται. Κάποτε όλα αυτά έπαιζαν μεγάλο ρόλο για εμάς. Σιγά σιγά όμως ξεχαστήκαμε και προσπεράσαμε τις ανάγκες των συντρόφων μας, φτάσαμε σε σημείο να τις αγνοούμε και ίσως κάποιοι συνειδητοποιήσουν ότι το ίδιο συνέβη και για εκείνους από τους συντρόφους τους…

  1. Αμφιβάλλουμε και αμφισβητούμε διαρκώς τη σχέση. Με την πάροδο του χρόνου, τα ζευγάρια που δεν επενδύουν συναισθηματικά στη σχέση τους, νιώθουν την αγάπη τους να αποδυναμώνεται, κατά συνέπεια και η σιγουριά τους γι’ αυτή. Νιώθουν ανασφάλεια και όλα τίθενται υπό αμφισβήτηση. Οι επιλογές τους, τα συναισθήματα τους, οι αξίες τους… Η σχέση έτσι κλονίζεται συθέμελα, η εξέλιξη της παύει και αντιστρέφεται σε μια αρνητική πορεία που συνήθως επιφέρει ψυχική κόπωση, μιζέρια και σίγουρα όχι, ευχάριστα συναισθήματα…

Όπως είδαμε και στα 3 κεντρικά σημεία της τοξικότητας, ο κοινός παρανομαστής ήταν η πάροδος του χρόνου. Ο χρόνος φθείρει αλλά κι ο χρόνος ωριμάζει. Είναι στο χέρι μας να διαλέξουμε το θετικό σενάριο, να μην χάνουμε την ελπίδα και την αισιοδοξία μας και να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε προκειμένου να διατηρούμε την αρμονία στην σχέση μας.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στην Αθήνα, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Mέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας , επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

 

Το δώρο της ελεύθερης βούλησης

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα

«Μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος της επιτυχίας,
προσπάθησε να γίνεις ένας άνθρωπος της αξίας».

                                                                                       Αϊνστάιν

Μια ιστορία… για κάτι που συνέβη πολλά χρόνια πριν.

Μια ομάδα νέων αποφάσισαν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα, δημιουργώντας τη δική τους μουσική μπάντα. Πήγαιναν από μέρος σε μέρος, με σκοπό να δίνουν παραστάσεις και να κάνουν γνωστή τη μουσική τους στον κόσμο.

Ένα βράδυ Σαββάτου, όμως, η κακοκαιρία έπληξε τη μικρή πόλη στην οποία βρίσκονταν και οι ελπίδες τους να δεχτούν κόσμο στο συναυλιακό τους χώρο ήταν λιγοστές.

Άρχισαν λοιπόν ο καθένας τους να λέει την άποψή του:

«Προτείνω να ακυρώσουμε τη συναυλία μας. Ποιος θα έρθει με τόσο κρύο και χιόνι;» είπε ο ένας μουσικός.

«Έχεις δίκιο. Να δώσουμε συναυλία για λίγα άτομα δε μας συμφέρει από διάφορες απόψεις», συμπλήρωσε ο άλλος.

«Ναι, είναι αποθαρρυντικό το κλίμα. Ας την αναβάλλουμε!» προέτρεψε ο τρίτος μουσικός.

Όμως ο ένας από αυτούς, σιωπηλός, που παρακολουθούσε τη συζήτηση, είχε να πει κάτι διαφορετικό:

«Γιατί να μην κάνουμε τη συναυλία μας; Όσοι κι αν έρθουν απόψε, εμείς ας δώσουμε την καλύτερή μας παράσταση. Σημασία έχει να παραμείνουμε πιστοί στα σχέδιά μας και να παίξουμε με τέτοιο τρόπο, που θα νιώθουμε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας, άσχετα από τον αριθμό των συμμετεχόντων. Ας παίξουμε λοιπόν απόψε!»

Έτσι κι έγινε. Ο χώρος ήταν πραγματικά σχεδόν άδειος.

Ωστόσο, μία έκπληξη τους περίμενε στο τέλος της συναυλίας. Στο καμαρίνι τους βρήκαν ένα φάκελο που έγραφε:

«Η παράστασή σας ήταν καταπληκτική. Αξιοθαύμαστο που βρήκατε το κουράγιο να παίξετε μουσική με τέτοιες δυσμενείς συνθήκες. Αυτό το ποσό είναι για την αφοσίωση που επιδείξατε απόψε! Να είστε σίγουροι.. θα ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες νύχτες!»

Υπογραφή.. ο βασιλιάς.

Ποτέ δεν ξέρουμε πόσοι και μερικές φορές ποιοι είναι οι αποδέκτες των «καλών» και δημιουργικών μας πράξεων, ωστόσο μπορούμε να επηρεάσουμε τις ζωές τους πολύ θετικά, επιλέγοντας πώς θα ανταποκριθούμε στις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε.

 Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας γράφει για το «Πώς η αγάπη θα σας γιατρέψει από την μοναξιά»

Θα ήθελα να ξεκαθαρίζω δύο έννοιες που συχνά τις θεωρούμε κοινές, ενώ δεν είναι. Αυτές είναι της μοναχικότητας με της μοναξιάς.

Η μοναχικότητα είναι μία κατάσταση στο να είναι κανείς μόνος του, συνήθως από επιλογή. Θέλει να ζει μόνος του, να είναι απομονωμένος από τον κοινωνικό του περίγυρο. Πολλές φορές να έχει την «ησυχία» του.

Από την άλλη, η μοναξιά  είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα  που νιώθουμε ή και βιώνουμε στον εσωτερικό μας κόσμο. Μπορεί να την νιώθουμε ακόμα και μέσα στη σχέση μας ή με τον σύντροφο μας ή με την οικογένεια μας ή με τους φίλους μας.

Η μοναξιά μας κάνει σιωπηλούς θεατές της δικής μας ζωής και των άλλων. Η μοναξιά συναντάται στο πένθος, στο φόβο, στη χαμηλή αυτοεκτίμηση, στην ανεπίτρεπτη συμπεριφορά, στην απόρριψη. Η μοναξιά συνορεύει με την έλλειψη αγάπης και κυρίως με την απόρριψη από τους ίδιους μας τους γονείς. Οι ενήλικες που έχουν παιδικά βιώματα χωρίς αγάπη και αποδοχή από τους γονείς τους, βιώνουν ένα έντονο συναίσθημα μοναξιάς που συνήθως καταπολεμείται μόνο όταν αγαπήσουν και αγαπηθούν αληθινά σε κάποια φάση της ζωής τους.

Αυτό είναι το μυστικό για την αντιμετώπιση της μοναξιάς… Η αγάπη! Να αγαπήσουν και να αγαπηθούν! Όλα τα υπόλοιπα, όπως επαγγελματική επιτυχία, χρήματα, αναγνώριση, είναι απλά εφήμερα υποκατάστατα «χαράς» ή και η «παρηγοριά στον άρρωστο». Χρήσιμα και αυτά αλλά όχι για να “γιατρευτούν” οι πληγές. Γιατί το τραύμα της μοναξιάς είναι βαθύ, βαθαίνει με τον χρόνο.

Το ίδιο συμβαίνει και στους ανθρώπους που βίωσαν τον θάνατο αγαπημένου τους πρόσωπου και πενθούν. Αυτοί συναντούν τη μοναξιά κατά τη διάρκεια της ζωής τους και όχι από τα παιδικά τους χρόνια, είναι και αυτή η περίπτωση δύσκολη. Συνήθως  η απώλεια γίνεται απροειδοποίητα και σε ανύποπτο χρόνο. Χάνοντας ένα αγαπημένο πρόσωπο, έναν άνθρωπο που έχεις μάθει να τον αγαπάς και να σε αγαπάει, η ζωή φαίνεται ανυπόφορη και ζόρικη.

Για να επουλωθεί το τραύμα, θέλει χρόνο και υπομονή απ’ αυτόν που πενθεί, και κατανόηση από το περιβάλλον του. Σιγά σιγά θα έρθουν καινούργια νοήματα να διαμορφωθούν και να τοποθετηθούν δίπλα στα παλαιότερα…

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

Το bullying στη ζωή των παιδιών μας

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

Τι είναι η ενδοσχολική βία; Τι περιλαμβάνει αυτή η καινούργια έννοια, η οποία μπήκε στο λεξιλόγιο μας την τελευταία δεκαετία και μας απασχολεί όλο και πιο συχνά; Είναι εύκολο να την ορίσουμε με μια σχετική ευκρίνεια;

Ως κοινωνία, έχουμε την τάση να υπερβάλλουμε και οποιοδήποτε επεισόδιο, το οποίο μπορεί να μην μας αρέσει, το θεωρούμε ενδοσχολική βία, συχνά την αποκαλούμε bullying. Για αυτό το λόγο, θα χρειαστεί να ξεκαθαρίσουμε και να οριοθετήσουμε ένα πλαίσιο που περιγράφει την πράξη ως ενδοσχολική βία, με τα εξής τρία χαρακτηριστικά:

1). Εσκεμμένη πράξη: Ένα επεισόδιο που γίνεται με σκοπό την βία.

2). Απρόκλητη πράξη: Ένα επεισόδιο που γίνεται χωρίς να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος ή κάποια πρόκληση από την άλλη πλευρά.

3). Επαναλαμβανόμενη πράξη: Ένα επεισόδιο που γίνεται σε τακτικά διαστήματα και όχι μία φορά.

Με αυτά τα τρία χαρακτηριστικά μαζί μπορούμε να υποστηρίξουμε πως μία πράξη θεωρείται bullying. Πρέπει να υπάρχει επανάληψη, σχέδιο και σκοπό να επιβληθούμε στον άλλο με βίαιο τρόπο(είτε σωματικό είτε ψυχολογικό).

Προσοχή! Όλα τα παιδιά θα τσακωθούν, θα μαλώσουν, θα διαφωνήσουν… ίσως και να κάνουν λάθη… Δεν πειράζει! Είναι από τη φύση τους, πιο  έντονα. Επικίνδυνο είναι μόνο αν οι πράξεις τους έχουν τα παρακάτω τρία χαρακτηριστικά.

ΕΣΚΕΜΜΕΝΗ – ΑΠΡΟΚΛΗΤΗ – ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ ΠΡΑΞΗ

Βασική αιτία της ενδοσχολικής βίας είναι πως τα παιδιά αναπαράγουν αυτά που βιώνουν γύρω τους και δυστυχώς η βία υπάρχει παντού. Βία στις ταινίες, βία στα videogames, βία στην πολιτική ζωή, βία στην κοινωνία, βία ανάμεσα στα κράτη… Μην απορείτε που συναντούν τη βία τα παιδιά μας. Συχνά αντί για ειρήνη και ευτυχία αντιμετωπίζουν βία και δυστυχία. Δυστυχώς…

Ένας τρόπος αντιμετώπισης για να τα βοηθήσουμε είναι να διαφοροποιηθούμε εμείς ως ενήλικες. Να αλλάξουμε πρώτα εμείς οι «μεγάλοι», πρώτα μέσα από το σπίτι και την οικογένεια και έπειτα σε ενδοσχολικό επίπεδο τις συμπεριφορές και τις συνήθειές μας, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Να μάθουμε πόσο σημαντικός είναι ο διάλογος, η συνεργασία, να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας, να προσφέρουμε και να μην προσπερνάμε… Για φανταστείτε τότε πως θα ήταν η κοινωνία μας;

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Λεωφ. Μαραθώνος 79, Σταυρός Αγίας Παρασκευής, Αγία Παρασκευή
Τηλ. 2106619177

Κρίση πανικού. Γίνεται να αντιμετωπιστεί;

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr) 

…Εκεί που καθόμαστε ήρεμοι και συζητάμε με τους φίλους μας, ξαφνικά νοιώθουμε ότι ο κόσμος χάνεται, η καρδιά χτυπάει με τους πιο δυνατούς παλμούς, έχουμε δύσπνοια, τρέμουμε, ιδρώνουμε, έχουμε ρίγη, τάση για λιποθυμία, όλες οι φοβίες και οι αρνητικές σκέψεις περνάνε από το μυαλό μας. Νοιώθουμε ότι θα πάθουμε κάτι κακό. Αν λοιπόν έχετε βιώσει αυτά τα συναισθήματα ίσως να είναι μία κρίση πανικού.

Η κρίση πανικού είναι μια αιφνίδια περίοδος έντονου άγχους, ψυχολογικής διέγερσης, φόβου, στομαχικών διαταραχών και αδιαθεσίας που σχετίζεται με μια ποικιλία σωματικών και νοητικών συμπτωμάτων. Το επακόλουθο είναι να αισθανόμαστε έντονο φόβο, ανησυχία και άγχος. Φοβόμαστε ότι θα μας ξανασυμβεί και αυτό οδηγεί σε εντονότερο στρες ίσως και αγχώδη διαταραχές. Αναρωτιόμαστε «Γιατί μου συμβαίνει αυτό;», «Έκανα κάτι εγώ;» , «Θα μου ξανασυμβεί;», «Είμαι ανεύθυνος» και έτσι αρχίζει ο φαύλος κύκλος της αυτοτιμωρίας και της χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθηθούμε την στιγμή της κρίσης πανικού;

Θα προτείνουμε κάποια βήματα αντιμετώπισης σε μια τέτοια στιγμή:

  • Για αρχή, να τονίσουμε πως δεν έχει πεθάνει ή λιποθυμήσει κανείς από κρίση πανικού. Μπορεί να αυξηθεί η αρτηριακή πίεση και να υπάρξει μία αδιαθεσία!
  • Πρέπει να γίνετε ο ψυχολόγος του εαυτού σας και να εκλογικεύσετε τις αυτοκαταστροφικές σκέψεις για αυτή τη δυσλειτουργία που συμβαίνει εκείνη την στιγμή στο σώμα μας.
  • Σκεφτείτε με κλειστά τα μάτια σας και φέρτε στο μυαλό σας μια ευχάριστη εικόνα (πχ η αγαπημένη σας παραλία, το χαμόγελο του συντρόφου σας) και πείτε «Είμαι ήρεμος και θα ελέγξω αυτή την κατάσταση». Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι οι τρομακτικές σκέψεις είναι μέρος του πανικού και περνάνε.
  • Παλέψτε με τους φόβους σας. Προσπαθήστε να καταλάβετε τι είναι αυτό που σας φόβισε και πυροδότησε τον πανικό σας και εκλογικεύστε το. Αυτό που φοβάστε δεν είναι πραγματικό και θα περάσει.
  • Πάρτε βαθιές αναπνοές. Αναπνεύστε αργά και βαθιά και σταθερά. Συνεχίστε να το κάνετε ρυθμικά μέχρι να χαλαρώσει ο οργανισμός σας και να επανέλθει στα φυσιολογικά του.

Αυτό που σας συμβαίνει δεν είναι κάτι για το οποίο να ντρέπεστε. Μοιραστείτε το και ζητήστε την βοήθεια και την στήριξη από ένα κοντινό σας άτομο που το εμπιστεύεστε.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Λεωφ. Μαραθώνος 79, Σταυρός Αγίας Παρασκευής, Αγία Παρασκευή
Τηλ. 2106619177

Αυτοπεποίθηση είναι ένα ρούχο πολύτιμο, που ταιριάζει στον καθένα…

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Η αυτοπεποίθηση είναι κατά μια έννοια “η πίστη στον εαυτό μας”. Η πίστη ότι αξίζουμε, ότι μπορούμε, ότι η γνώμη μας, ο λόγος μας, η άποψή μας έχουν σημασία και… κατά συνέπεια, αυτοπεποίθηση σημαίνει να μπορούμε να εκφραζόμαστε, ελεύθερα, χωρίς φόβο, χωρίς την ανασφάλεια της επίκρισης, της απόρριψης και της μη- αποδοχής…

Αυτοπεποίθηση σημαίνει θέλω και σημαίνει μπορώ, αυτοπεποίθηση είναι η θετική αύρα που κατακτά τους άλλους, η αυτοπεποίθηση είναι σαγήνη και σιγουριά μαζί. Είναι ένα ρούχο πολύτιμο, που ταιριάζει στον καθένα, και προσαρμόζεται στα μέτρα του καθενός…

  1. Να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Η κάθε άποψη είναι μοναδική και ο κάθε ένας δικαιούται να έχει την δική του! Αρκεί να μην πιστεύουμε ότι πρέπει και οι άλλοι οπωσδήποτε να συμφωνούν μαζί μας…
  2. Να αγαπάμε την εικόνα μας, την εικόνα του προσώπου και του σώματός μας. Ψηλοί, κοντοί, χοντροί, λεπτοί, ανοιχτόχρωμοι, μελαχρινοί, πλούσιοι ή φτωχοί, όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Ο καθένας μας έχει την αξία του, την ομορφιά του, την χάρη του! Βρες κι εσύ την δική σου χάρη, αγκάλιασε την και αγάπησέ την!
  3. Να μην κρεμόμαστε από την γνώμη των άλλων. Όπως είπαμε, ο κάθε ένας έχει την άποψή του: για την ζωή, για τον κόσμο, για τα πάντα! Αλίμονο αν συμφωνούσαμε όλοι μεταξύ μας! Αποκλείεται… Άρα, αναπόφευκτα, κάποιοι θα διαφωνούσαν μαζί μας, αποκλείεται να αρέσουμε σε όλους… Ας το πάρουμε απόφαση!
  4. Να αποδεχτούμε τα δεδομένα της ύπαρξης, που ορίζουν τη ζωή μας. Με δυο λόγια να αποδεχτούμε την ιδέα του θανάτου μας! Όσο νωρίτερα το καταφέρουμε τόσο πιο ανάλαφρα και πιο δυνατά θα πορευτούμε για την συνέχεια, απολαμβάνοντας το μόνο που πραγματικά υπάρχει: την ίδια μας τη Ζωή!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

Μικρά αλλά σημαντικά tips συμβουλευτικής γάμου: Διεκδικώ σημαίνει σέβομαι!

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου  Γιάννης Ξηντάρας  

Διεκδικώ σημαίνει ότι αναγνωρίζω τις προσωπικές μου δυνατότητες και αδυναμίες, τα δικά μου προτερήματα και ελαττώματα, αναλαμβάνω την ευθύνη για τη στάση μου και τις πράξεις μου, ενώ παράλληλα σέβομαι και αναγνωρίζω την αντίθετη άποψη από τη δική μου. Με λίγα λόγια διεκδικώ σημαίνει σέβομαι, τιμώ! Σέβομαι και τους άλλους και τον εαυτό μου και δεν επιτρέπω σε κανέναν να παραβιάζει τα όριά μου, είτε είναι προσωπικά, είτε είναι οικογενειακά, είτε είναι εθνικά. Τέλος, διεκδικώ σημαίνει ότι εκφράζω τη στάση μου καθαρά, χωρίς να φοβάμαι και έχω την πεποίθηση  ότι οι αξίες μου είναι σημαντικές και δεν πρέπει να υποβαθμίζονται από τους άλλους.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες συμβουλές που βοηθούν στην ενίσχυση της διεκδικητικότητας.

  • Σίγουρα θα βοηθήσει αν μάθουμε περισσότερο τον εαυτό μας, τις πεποιθήσεις μας, τις απόψεις μας, τα πιστεύω μας. Πώς θα γίνει αυτό…; Αν διαμορφώσουμε ένα προσωπικό πλαίσιο αναφοράς που μας προσδιορίζει και μας ταιριάζει. Ένα πλαίσιο που θα έχει ισχυρές βάσεις και θα μας προστατεύει από τους εξωγενείς κινδύνους, τους κινδύνους της κοινωνίας μας.
  • Σημαντικό είναι να λέμε πιο συχνά «ΟΧΙ, δεν θα το κάνω αυτό!». Το ΟΧΙ είναι μία λέξη που σπάνια την χρησιμοποιούμε ή καλύτερα που αποφεύγουμε να χρησιμοποιήσουμε για να μην φανούμε κακοί στους άλλους. Στο τέλος, καταλήγουμε να λέμε σε όλους ΝΑΙ και ας μην μας αντιπροσωπεύει. Έτσι χάνουμε την ουσία της ζωής, γεμίζουμε με υποχρεώσεις μόνο και μόνο για να ευχαριστηθούν οι άλλοι και δεν μας μένει λίγο χρόνος για εμάς, για τον εαυτό μας. Ας προσέξουμε τον εαυτό μας και ας βάλουμε όρια σε αυτά που μας αρέσουν και σε αυτά που δεν μας αρέσουν.
  •  Είναι σημαντικό να εκφράζουμε τις επιθυμίες μας και να κάνουμε όνειρα. Να έχουμε το θάρρος να δηλώσουμε τα «θέλω» μας, να διεκδικήσουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας χωρίς βέβαια να καταπιέζουμε τους άλλους! Άλλωστε η διεκδικητική συμπεριφορά είναι μία κοινωνική δεξιότητα που μας επιτρέπει να μεταδίδουμε τις επιθυμίες μας, τις ανάγκες μας χωρίς να προκαλούμε «βλάβη», να προσβάλουμε ή να περιορίζουμε τους άλλους.
  • Για να λειτουργήσει σωστά η διεκδικητική συμπεριφορά είναι σημαντικό να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεών μας και να παραδεχόμαστε τα λάθη μας.
  • Τέλος, να είμαστε ο «εαυτός» μας! Δεν ωφελεί πουθενά με το να προσποιούμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε πραγματικά. Πιο σπουδαίο είναι να σεβόμαστε τον εαυτό μας και να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μας παρά να δρούμε ή να επιλέγουμε καταστάσεις μόνο και μόνο για να μας αποδεχτούν όλοι οι άλλοι και στο τέλος να μην μας αρέσει ο ίδιος μας ο εαυτός.

 

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353