Όλα τα άρθρα του/της Sofia Lebesi

Η καλή ψυχολογία είναι το πάν

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Η καλή ψυχολογία είναι το πάν!

Η θετική σκέψη είναι σημαντική για την καλή ψυχική υγεία. Σε όποιον τομέα και αν το σκεφτούμε: στην υγεία, στην ψυχολογία, στα κοινωνικά, στα οικονομικά, παντού! Είναι σημείο αναφοράς η θετικότητα στην ζωή μας, ένας ασφαλής δείκτης πως θα πάνε όλα καλά.

Αντίπαλο δέος η αρνητικότητα. Η μιζέρια, η άρνηση, η πεποίθηση πως τα πράγματα θα πάνε άσχημα, τίποτα καλό δεν πρόκειται να συμβεί, κανείς δεν πρόκειται να μας βοηθήσει. Η κλασσική διαμάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό. Η διαμάχη του ναι, του μπορώ, του αγαπώ, με αυτή του όχι, του δεν μπορώ, του μισώ…  Έχετε αναρωτηθεί πως θα ήταν η ζωή μας αν δεν υπήρχε η αισιοδοξία, το χαμόγελο, η αγάπη, η στοργή, η ελπίδα;

Ας μην απαντήσουμε σε αυτή τη ρητορική ερώτηση και ας μιλήσουμε για το νόημα της ευτυχίας, της ελευθερίας και της αγάπης:

Ευτυχία: Σε αυτή στοχεύουμε όλοι μας… ένα υπέρτατο αγαθό. Αν την νιώθουμε τότε θέλουμε να την αξιοποιήσουμε , να την απολαύσουμε, να ζήσουμε κάθε της στιγμή αλλιώς την επιζητούμε, προσπαθούμε για να την επιτύχουμε. Ποσό συχνά ευχόμαστε  «Να είσαι πάντα ευτυχισμένος»… Η ευτυχία τα περικλείει όλα… περικλείει υγεία, επαγγελματική επιτυχία, οικογενειακή γαλήνη.

Ελευθερία: Πολλή σημαντική η ύπαρξη της. Για την ύπαρξη της ελευθερίας, ο κόσμος έχει φτάσει και στον πόλεμο. Είναι πολύ σημαντικό να νιώθεις αλλά και να είσαι ελεύθερος στην έκφραση σου, στις μετακινήσεις σου, μέσα στην οικογένεια σου… μέσα στη σχέση σου. Να έχεις την ελευθερία να εκφράσεις την άποψη σου, να απομονωθείς σε ένα μέρος για να ανασυγκροτήσεις τις σκέψεις σου.

Αγάπη: Ο Απόστολος Παύλος είχε γράψει στο 13ο Κεφάλαιο προς Κορινθίους Α’ Επιστολή τον «Ύμνο της Αγάπης».  Περιγράφει την αγάπη ως την σημαντικότερη και ανώτερη από όλες τις υπόλοιπες αρετές.  Τονίζει πως η αγάπη είναι το αποτέλεσμα μιας πράξης που έγινε με γνώμονα την καλοσύνη και την ευτυχία. Η αγάπη ως αρετή είναι ανώτερη και αιώνια. Τα χαρακτηριστικά της είναι πως δεν ζηλεύει, δεν αυθαδιάζει, δεν διαλογίζεται με το κακό, δεν χαίρεται με την αδικία, χαίρεται με την αλήθεια, ανέχεται, ελπίζει και υπομένει.

 

Εμείς είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας, ας χρησιμοποιήσουμε τα «χαρούμενα» χρώματα της παλέτας… αγάπη, ευτυχία, δημιουργία, σεβασμός, ελευθερία, εμπιστοσύνη και ας αφήσουμε τα μουντά χρώματα του θύμου, της ζήλιας, της αμφισβήτησης, του μίσους στην άκρη. Δημιουργήστε μία ευχάριστη εικόνα για τον εαυτό και τους γύρω σας.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

 

Οι αξίες μου είναι σημαντικές και η ελευθερία μου αδιαπραγμάτευτη

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Συχνά γίνεται παρανόηση  με την έννοια του διεκδικώ… Τι σημαίνει διεκδικώ; Διεκδικώ λοιπόν σημαίνει να σέβομαι πάνω απ΄όλα τον εαυτό μου, να εκφράζω τη στάση μου καθαρά, χωρίς να φοβάμαι και έχω την πεποίθηση ότι οι αξίες μου είναι σημαντικές και δεν πρέπει να υποβαθμίζονται από τους άλλους., να τιμώ και να «μάχομαι» ώστε να μην παραβιάζονται α όριά μου (προσωπικά, οικογενειακά, εθνικά…).  Διεκδικώ σημαίνει η εγρήγορση της συνείδησής μου, η ανάγκη μου για αυτοπροστασία και αυτοσεβασμό, η πεποίθησή μου ότι οι αξίες μου είναι σημαντικές και η ελευθερία μου αδιαπραγμάτευτη.

  1. Να διαμορφώσω ένα πλαίσιο, ένα σημείο αναφοράς, που να με προσδιορίζει δηλαδή να εμπεριέχει τις σκέψεις μου, τις απόψεις μου, τις αξίες μου και τα πιστεύω μου. Ένα πλαίσιο σταθερό ώστε να αντέχει στα προβλήματα και στις επιρροές της σύγχρονης κοινωνίας. Ένα πλαίσιο στο οποίο θα μπορείς να ελίσσεσαι με τις συνθήκες της καθημερινότητας.
  2. Μαθαίνω να βάζω τα όρια μου όπου αυτό χρειάζεται. Και πιστέψτε με, χρειάζεται αρκετές φορές στη ζωή μας να πρέπει να πω ΌΧΙ γιατί αν δε το πω οι άλλοι θα το αντιληφθούν όπως τους εξυπηρετεί, δηλαδή ΝΑΙ! Επομένως, τι θα καταφέρω; Να γεμίζω το πρόγραμμα μου  με ευθύνες και υποχρεώσεις που πρέπει να διεκπεραιώσω γιατί δεν έθεσα το πλαίσιο (της προηγούμενης παραγράφου)…
  3. Εκφράζω τα θέλω μου. Εκφράζω καθαρά τι με ευχαριστεί, τι με εξυπηρετεί, τι με ικανοποιεί. Βέβαια, κανείς δεν εγγυάται ότι επειδή εγώ θέλω κάτι θα γίνει κιόλας… Όμως είναι ωραίο κανείς να διεκδικεί το καλύτερο για τον εαυτό του, αρκεί να το κάνει χωρίς να καταπιέζει τους άλλους!
  4. Αναλαμβάνω τις ευθύνες των σκέψεων μου, των εκφράσεων μου και των πράξεων μου. Διότι θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία…
  5. Να αποβάλλω από το μυαλό μου τις διάφορες ουτοπίες που μας παρασύρουν για μια εικόνα ατσαλάκωτη και άφθαρτη. Δεν πρέπει να φοβάμαι μήπως “χαλάσει” η εικόνα μου γιατί τότε κινδυνεύω να χάσω τον εαυτό μου και εντέλει να μην είμαι ΕΓΏ. Ποτέ δεν πρόκειται εξάλλου να με αποδεχτούν όλοι. Ούτε πρόκειται ποτέ να τα έχω ΟΛΑ!

—————————————————————————————————————–

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

 

Διαζύγιο: πως ενημερώνουμε το παιδί για την απόφαση των γονιών του

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)    

Κάθε χωρισμός (σε περίπτωση γάμου το διαζύγιο) είναι δύσκολος και επώδυνος, όταν υπάρχει και παιδί είναι μία επιπλέον δυσκολία. Η δυσκολία έγκειται στο πώς να διαχειριστούν οι γονείς το παιδί. Είναι μία άβολη κατάσταση. Πρέπει να το ενημερώσουν; Να του μιλήσουν μαζί ή χωριστά ο καθένας; Μήπως να προσποιούνται το ζευγάρι; Οι ερωτήσεις , οι σκέψεις πολλές και η αγωνία μεγάλη. Ουσιαστικά, οι γονείς θέλουν το παιδί να μην πληγωθεί και να γίνει η όλη  διαδικασία του χωρισμού όσο πιο ανώδυνα γίνεται.

Προσωπικά δεν γνωρίζω κανένα διαζύγιο που να έληξε εύκολα και ευχάριστα… η διαδικασία του είναι επώδυνη καθώς σηματοδοτεί ένα τέλος. Το παιδί δε το προστατεύουμε αποκρύπτοντας του την αλήθεια. Δυστυχώς αναπόφευκτα θα στεναχωρηθεί, θα πονέσει, θα χρειαστεί το χρόνο του για να δεχτεί την νέα πραγματικότητα. Δεν υπάρχει κάποιος μαγικός τρόπος για να μεταφερθεί η συνθήκη του διαζυγίου και να μην πληγωθεί το παιδί… και αυτό πρέπει οι γονείς να το πάρουν ως δεδομένο. Κατά συνέπεια η προσπάθεια τους, πρέπει να βασιστεί στην ειλικρίνεια, να μιλήσουν με ηρεμία και εστιάζοντας στην ουσία. Συγκεκριμένα:

  • Καλό είναι η συζήτηση μεταξύ γονιών και παιδί να γίνει όταν το ζευγάρι έχει πάρει τις οριστικές του αποφάσεις. Τι εννοώ; Να μην γίνει, όταν το ζευγάρι δεν είναι σίγουρο για το διαζύγιο τους και υποβάλλουν το παιδί σε ένα κλίμα ανασφάλειας. Ούτε όμως και αρκετά αργότερα και παραμένει το παιδί σε ένα χώρο αμφιβολίας και μη ειλικρίνειας.
  • Καλό είναι η συζήτηση να γίνει και με τους δυο γονείς παρόντες. Η εικόνα που σχηματίζεται στο παιδί είναι πως μπορεί ως ζευγάρι να χωρίζουμε αλλά ως γονείς παραμένουμε μαζί, ενωμένοι.
  • Καλό είναι στη συζήτηση οι γονείς να μην κατηγορούν ο ένας στον άλλον, να μην επικρίνουν, να μην τσακωθούν μπροστά στο παιδί. Αντιθέτως, η συζήτηση να παραμείνει στη σχέση τους με το παιδί και όχι στη αναμεταξύ τους.
  • Καλό είναι να τονίζουμε στη συζήτηση μαζί τους πως το παιδί δεν ευθύνεται για κανένα λόγο για την απόφαση τους. Τα παιδιά νιώθουν ενοχικά και είναι ωφέλιμο να του ξεκαθαριστεί και να ελαφρυνθεί από αυτό το βάρος.
  • Προσοχή! Η συζήτηση γίνεται για να ενημερωθεί το παιδί για την απόφαση των γονιών του, το διαζύγιο και όχι για να μας πει την γνώμη του. Επιτρέπουμε στα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματα τους. Τα παιδιά θα θυμώσουν, θα στεναχωρηθούν, θα θελήσουν τον χρόνο τους για να μπορέσουν να μεταβολίσουν το συναισθηματικό τους φορτίο…

Μόνο με ειλικρίνεια, αμεσότητα, ηρεμία και υπομονή μπορούμε να προσεγγίσουμε ένα θέμα δύσκολο και λεπτό όπως αυτό ενός διαζυγίου.

—————————————————————————————————

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στο Περιστέρι, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Όταν ο ένας πιάνει το χέρι του άλλου και αποφασίζουν να προχωρήσουν μαζί…

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου  Γιάννης Ξηντάρας  

Ας μιλήσουμε για την κατεύθυνση αυτή τη φορά. Προς ποια κατεύθυνση εσείς οδεύετε; Ο σύζυγός σας; Είναι παράλληλες; Ταυτίζονται ..ή κάπου, σε κάποιο σημείο συναντιούνται;

Υπάρχει ένα παραμύθι για μεγάλους και εκεί λέει πως οι ζωές των δύο συντρόφων σε μία σχέση είναι σαν δύο σύννεφα, στα βάθη του ουρανού κινούνται μαζί, μπερδεύονται μεταξύ τους, χωρίζουν, ενώνονται πάλι και κάποια στιγμή.. διαλύονται. Και τότε η στιγμή αυτή είναι οδυνηρή. Το ζευγάρι σκέφτεται «Και τώρα; Πού πάμε;» Είναι αυτή η κομβική στιγμή που και οι δύο τους, αρκετές φορές, ο ένας πιάνει το χέρι του άλλου και αποφασίζουν να προχωρήσουν μαζί, με νέα «ταυτότητα», για νέους προορισμούς, ώριμους, που ο δρόμος τους θα ζυμωθεί, θα αλλάξει και επαναπροσδιοριστεί ίσως αμέτρητες φορές.

Είναι λοιπόν, νομίζω, σημαντικό να δούμε πού βρισκόμαστε με το/τη σύζυγό μας. Κοιτάζουμε προς την ίδια κατεύθυνση; Έχουμε κοινούς στόχους στη ζωή μας; Ίσως κάποιος από τους δύο να είναι πιο «μπροστά», ίσως ο άλλος πιο «πίσω». Αυτό όμως είναι ασήμαντο μπροστά στην απόφαση της κοινής πορείας που έχουν οι δύο επιλέξει να βαδίσουν.

Αν είστε στη θέση εκείνου που πιστεύει ότι «προπορεύεται», ας κοιτάζει συνέχεια πίσω του, να απλώνει ένα χέρι βοηθείας στον/στην αγαπημένη του και να του δείχνει με αγάπη έναν κοντινό τους στόχο, να το υπενθυμίζει με γλύκα (διότι ..προσοχή σε κάποιες ιδιοσυγκρασίες, εύθραυστες ή εκρηκτικές). Αν είστε αυτός/αυτή που βρίσκεστε «πίσω», μην αισθανθείτε άσχημα ή μειονεκτικά! Εμπιστευτείτε την κατάσταση της αγάπης που έχετε μέσα μας και ζητήστε βοήθεια. Αν δε ζητήσετε βοήθεια από τον άνθρωπο που αγαπάτε και εμπιστεύεστε, από ποιον θα ζητήσετε; Είναι ανακουφιστικό και πολλές φορές σωτήριο!

Έχετε σκεφτεί τις έννοιες «υποκειμενικό και αντικειμενικό» σε μία σχέση; Κάθε σχέση όταν ξεκινά είναι υποκειμενική. Ο καθένας με ένα δικό του τρόπο αντιλαμβάνεται την άλλη πλευρά. Σαν κάτι διαφορετικό, έξω από εμάς τους ίδιους. Μετά όμως, με το πέρασμα του χρόνου και την κοινή τριβή, η έννοια «υποκειμενική» σαν να γίνεται «αντικειμενική». Είναι ο κοινός στόχος, είναι ότι βλέπουμε μέσα από τα μάτια του άλλου, ότι νιώθουμε αυτό που νιώθει, είναι η αγάπη που τα κάνει όλα πιο καθολικά, πιο πραγματικά θα έλεγα, καθώς φεύγουμε από τα όρια του μικρού μας εαυτού.

Μη σας τρομάζει όμως αυτός ο μακρύς δρόμος. Γιατί είναι κοινός και θα κρατηθείτε από κάπου ή αν πέσετε! Γιατί.. η όλη εξέλιξη είναι σαν τη διαδικασία στην οποία υποβάλλεται το ευτελές κάρβουνο, που μετά από την επίμονη και επίπονη επεξεργασία του, το σμίλευμά του, γίνεται κάτι όμορφο και πολύτιμο.. ένα διαμάντι!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

 

 

Ένας ψυχολόγος συμβουλεύει: Για να μην χάσετε τον εαυτό σας, μιλήστε ανοιχτά!

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Δεν είναι πολύ ωραίο το συναίσθημα όταν μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά, να εκφέρουμε την άποψη μας και τα συναισθήματα μας; Σαφώς είναι!

Βέβαια, κύριο μέλημα μας, θα πρέπει να είναι πως με τα λόγια μας δεν προσβάλουμε και δεν υποτιμούμε τους άλλους…

Η ελευθερία στην επικοινωνία σημαίνει ένα σωρό αρετές όπως αυτοσεβασμό, αξιοπρέπεια, διεκδικητικότητα, οι οποίες είναι απαραίτητες για να έχουμε μια καλή ψυχική υγεία. Παρόλα αυτά, υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να εκφραστούν. Ζορίζονται να μιλήσουν ανοιχτά, να πουν τη γνώμη τους, να διεκδικήσουν τα θέλω τους.

Αντιθέτως παραμένουν σιωπηλοί και παρατηρητές της ζωής τους. Συχνά για να αποφύγουν την οποιαδήποτε διένεξη, υποτάσσονται σε προσταγές καταπιέζοντας τις επιθυμίες και τα θέλω τους. Προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπίες προκειμένου να μη γίνουν «ενοχλητικοί»… Για αυτό το λόγο, υπομένουν κακότροπες συμπεριφορές, άσχημα λόγια, υποτιμητικά σχόλια, μόνο και μόνο για να αποφύγουν μια επικείμενη σύγκρουση. Βάζουν στην άκρη τον εγωισμό τους…

Τελικά το αποτέλεσμα είναι  να νιώθουν αδύναμοι, ανήμποροι να διαχειριστούν την οποιαδήποτε σχέση… τόσο με την οικογένεια όσο και με φίλους και συναδέλφους.  Κουβαλάνε ένα μεγάλο φορτίο από δυσάρεστα συναισθήματα και χωρίς να το καταλάβουν… έχουν αρχίσει να χάνουν τον εαυτό τους.

Πως να ενθαρρύνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό ώστε να μπορούμε να μιλάμε «ανοιχτά»; Τι πρέπει να κάνουμε για να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της (αυτό)υποτίμησης;

Σίγουρα δεν χρειάζεται να πάει κανείς στο άλλο άκρο και να πληγώνει τους άλλους επιβάλλοντας τη γνώμη του, ούτε χρειάζεται να καταφύγουμε στα κλάματα και να προκαλέσουμε την λύπηση των άλλων… Κυρίως χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς και άμεσοι. Να είμαστε ΕΜΕΙΣ, ο εαυτός μας! Δηλαδή να μιλήσουμε για τον εαυτό μας, γι’ αυτό που νιώθουμε, γι’ αυτό που θέλουμε, γι’ αυτό που εν τέλει είμαστε! Χωρίς το φόβο ότι είναι ένας κακώς νοούμενος εγωισμός.

Εγωιστικό δεν είναι να εκφράζουμε τον εαυτό μας. Εγωιστικό είναι να θέλουμε να τον επιβάλουμε.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

Ένας ψυχολόγος μας εξηγεί πως η αποτυχία μπορεί να οδηγήσει στην επιτυχία

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Μπορούμε να φανταστούμε πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς τον ηλεκτρισμό και τις λάμπες! Ο Τόμας Έντισον ήταν ο εφευρέτης της λάμπας. Χάρη στη δική του εφεύρεση, όλα έγιναν πιο εύκολα, ειδικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα κεριά και οι φωτιές περιορίστηκαν, αφού η δυναμική τους φωτεινότητα ήταν λιγοστή σε σχέση με το φως της λάμπας.

Ας σκεφτούμε το συνεχή και ασταμάτητο κόπο που κατέβαλε ο Έντισον, τις συνεχείς προσπάθειές του ημέρα με την ημέρα. Λέγεται ότι κάποτε κάποιος άνθρωπος, θέλοντας να υποβιβάσει τον Έντισον, είπε πως έχει αποτύχει 25.000 ενώ πειραματιζόταν με μία  μπαταρία.

Ο Έντισον όμως απάντησε: «Όχι, δεν απέτυχα. Ανακάλυψα 24.999 τρόπους με τους οποίους μία μπαταρία δε λειτουργεί!» Αυτή η στάση του προς την αποτυχία ήταν εκείνο που τον έκανε επιτυχημένο. Κάθε αποτυχία για αυτόν ήταν μια εμπειρία μάθησης που τον οδηγούσε κάθε φορά πιο κοντά στο στόχο του. Αν τα είχε παρατήσει στη δέκατη, την εκατοστή ή την 24.999η φορά, ποτέ δε θα γινόταν επιτυχημένος. Ποτέ δε θα είχαμε την ωφέλεια που μέχρι σήμερα απολαμβάνουμε.

Αυτή τη στάση του προς την αποτυχία, ας σκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να την εφαρμόσουμε κι εμείς σε διάφορους τομείς της καθημερινής μας ζωής. Αφού αναγνωρίσουμε τι είναι αυτό που μας δυσκολεύει μέσα και έξω από εμάς, αφού αποφασίσουμε προς ποια κατεύθυνση θέλουμε να κινηθούμε, ας κάνουμε την υπομονή και την επιμονή στηρίγματα και συμμάχους μας.

Ναι.. η υπομονή είναι ένας καρπός μακράς σε διάρκεια καλλιέργειας, αλλά τι κερδίζεται χωρίς συστηματικότητα και προσπάθεια, εξάλλου;  Έτσι, όποιες δυσκολίες και σκαμπανεβάσματα συναντάμε, να θυμόμαστε: «ο κανόνας είναι να διατηρούμε τη χαρά μας ζωντανή». Ποιος θα μπορούσε να πει ότι πάντα ξέρουμε τι είναι καλύτερο για εμάς; Ας εμπιστευόμαστε τη ροή της ζωής (εκτός από τον εαυτό μας) !

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

Κυρίαρχος κανόνας στη σχέση μας είναι ο διάλογος και η ουσιαστική επικοινωνία

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου  Γιάννης Ξηντάρας     

Το πιο συνηθισμένο πρόβλημα ανάμεσα σε δυο συντρόφους είναι ότι δυσκολεύονται να δεχτούν μία άποψη διαφορετική από τη δικιά τους. Είναι οι γνωστές διαφωνίες, που αν δεν τις χειριστούν καλά, μπορεί να οδηγήσουν στον τσακωμό, γιατί όχι και στον χωρισμό. Η κάθε πλευρά υποστηρίζει με σθένος την άποψη του, τη σκέψη του ή το λογισμό του, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία να έχουν άδικο ή λάθος. Όταν αυτές οι διαφωνίες γίνονται συνέχεια τότε το πρόβλημα δεν θα λυθεί ποτέ.

Η κύρια αιτία που δεν πρόκειται να σταματήσουν οι διαφωνίες ανάμεσα σε δύο άτομα που αγαπήθηκαν (μπορεί ακόμα να αγαπιούνται…) είναι γιατί υπάρχει έλλειψη αληθινής επικοινωνίας. Επικοινωνία που να βασίζεται στο διάλογο και στους κανόνες σωστής συναναστροφής και ευγένειας. Οφείλουμε να ακούμε προσεχτικά τον σύντροφο μας τι έχει να μας πει και αφού ολοκληρώσει την σκέψη του τότε να μιλήσουμε. Συνηθίζεται τα ζευγάρια να μην κάνουν ουσιαστικές συζητήσεις, δηλαδή να μεταφέρουν τις πεποιθήσεις τους, τα πιστεύω τους, τα συναισθήματα τους και να αγνοούν ή και να αδιαφορούν για τις θέσεις του συντρόφου τους. Στην περίπτωση που τον ακούσουμε, θα εστιάσουμε στο λάθος που μπορεί να έχει συμβεί και θα επικρίνουμε ή και θα τον μειώσουμε. Πολλές φορές, θα προσπαθήσουμε και να αλλάξουμε τον σύντροφο μας, ώστε να μας ταιριάζει ή τουλάχιστον να τον ανεχόμαστε… αυτόν που ουσιαστικά εμείς τον επιλέξαμε για σύντροφο μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να επιτευχθεί μια σωστή επικοινωνία με τον σύντροφο μας; Καταρχήν θα πρέπει να αφήνουμε το ταίρι μας να εκφράζεται ελεύθερα για τις σκέψεις του και ας μην συμφωνούμε με αυτές. Θα πρέπει να επιδεικνύουμε σύνεση και υπομονή και ας παραμερίσουμε τον εγωισμό μας, δηλαδή ότι μόνο οι δικές μας ιδέες είναι σωστές. Η διαφορετικότητα έχει και αυτή τη γλύκα της! Είναι γνωστός ο νόμος της φυσικής πως τα ομώνυμα απωθούνται και τα ετερώνυμα έλκονται.

Κυρίαρχος κανόνας στη σχέση μας είναι ο διάλογος και η ουσιαστική επικοινωνία . Αγαπάμε τον άλλον γι’ αυτό που είναι, δεν είναι σωστό να θέλουμε να τον αλλάξουμε. Αν δεν μας αρέσει ο άλλος με τα καλά του και τα κακά του τότε μήπως πρέπει να ξανασκεφτούμε για την επιλογή μας; Αν όμως, μας αρέσει ο άλλος και με τα καλά του και με τα κακά του τότε ας βελτιώσουμε την επικοινωνία μας. δείξτε το ενδιαφέρον σας για ότι τον απασχολεί, είναι παρήγορο και ταυτόχρονα δυναμωτικό να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου πως υπάρχει ένας άνθρωπος που σε καταλαβαίνει, δεν θα σε κρίνει, θα σου πει την ειλικρινή του γνώμη ή συμβουλή. Θα σε στηρίξει, ακόμα και αν διαφωνεί…

Χτίστε τις γέφυρες επικοινωνίας με τον σύντροφο σας, για να θέσετε τα γερά θεμέλια της σχέσης σας. Έτσι θα μειωθούν οι τσακωμοί και θα είστε μαζί με τον σύντροφο σας, για να επιλύετε τα θέματα που προκύπτουν στην καθημερινότητα μας.

—————————————————————————————————————–

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

 

Συγχωρώ και ξεχνώ! Πάνε μαζί αυτά τα δύο;

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας (simvouleftikigamou.gr)  

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ετυμολογία της λέξης συγχωρώ, τόσο στα Ελληνικά όσο και στα Αγγλικά.

Συγχωρώ= χωρώ + κάτι/και αυτό. Δηλαδή, μέσα μου αφήνω χώρο να δεχθώ αυτό που μου συνέβη, για να το αποδεχθώ. Διαθέτω χώρο μέσα μου, συναισθηματικό και νοητικό.

Στα Αγγλικά η αντίστοιχη σχετική φράση είναι “forgive and forget” και σημαίνει ότι δίνω κάτι (for-give) και παίρνω επίσης κάτι με αυτό το δόσιμο (for-get). Tι δίνουμε και τι παίρνουμε σε αυτή τη δοσοληψία, λοιπόν; Δίνουμε κατανόηση και παίρνουμε ειρήνη του νου, την ησυχία μας. Στην ουσία, αν το καλοσκεφτούμε όταν συγχωρούμε, ωφελούμε τον ίδιο μας τον εαυτό πρώτα. Τον ελευθερώνουμε. Είμαστε έτοιμοι για νέα πετάγματα, με άδειο το ρεζερβουάρ από εντυπώσεις, κακίες, πικρίες. Κι αν επιζητάμε δικαιοσύνη, ας μη γελιόμαστε, η ίδια η ζωή φέρνει ξανά και ξανά σε εμάς ό,τι χρειάζεται να πάρουμε, μέχρι να μάθουμε, μέχρι να περάσουμε το μάθημα. Ίσως θα έχετε ακούσει τη φράση: «Πάνω από την αρχή της δικαιοσύνης βρίσκεται η αρχή της φιλευσπλαχνίας».

Οπότε ας έχουμε στο νου και την καρδιά μας, ότι το πρώτο βήμα προς την ηρεμία του νου είναι το πιο δύσκολο, κι αυτό είναι η συγχώρεση.

Είναι μια γενναία πράξη να αφήσουμε πίσω μας, απαλά, σαν τα φύλλα των δέντρων που πέφτουν αβίαστα και φυσικά προς το έδαφος, ό,τι θεωρούμε ότι μας πλήγωσε, μας πόνεσε, μας τσαλαπάτησε.

Το πιο σημαντικό όμως σε αυτό… είναι η συγχώρεση του εαυτού μας. Κι αυτό προϋποθέτει την ειλικρίνεια να δούμε σε πρώτο στάδιο τι κάναμε «λάθος», τι δεν ήταν λειτουργικό και ευγενικό προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Αφού το αναγνωρίσουμε αυτό, ας μας κοιτάξουμε με συμπόνια. Εξάλλου αν εμείς οι ίδιοι πράττουμε τόσα λάθη από μόνοι μας, στον εαυτό μας ή στους άλλους, με τι καρδιά μπορούμε άκαμπτα και αυστηρά να κρίνουμε και ίσως να «καταδικάσουμε» αυτούς που μας στενοχώρησαν και μας πόνεσαν;

Λοιπόν, ας δίνουμε κατανόηση κι ας παίρνουμε ηρεμία. Ας το βάλουμε αυτή την αρχή στη ζωή μας. Χρειάζεται εξάσκηση και μια μεγάλη καρδιά!

 

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Λεωφ. Μαραθώνος 79, Σταυρός Αγίας Παρασκευής, Αγία Παρασκευή
Τηλ. 2106619177

Ένα άρθρο αφιερωμένο κυρίως… στους άνδρες!

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Ένα άρθρο αφιερωμένο κυρίως στους άνδρες. Και για ποιο λόγο; Επειδή πρόκειται να αναπτύξουμε το θέμα της εξωτερίκευσης των συναισθημάτων και έχει παρατηρηθεί πως οι άνδρες δυσκολεύονται ιδιαίτερα να εκφραστούν σε αυτό τον τομέα.

Δυσκολεύονται να πουν με λόγια όσα νιώθουν, και κυρίως τα συναισθήματα που εκδηλώνουν αγάπη, νοιάξιμο αλλά και φοβία, ανησυχία… Ίσως να είναι ένα κακέκτυπο των παιδικών μας χρόνων που ως παιδιά μας έλεγαν «Τα αγοράκια δεν κλαίνε» ή « Έλα μωρέ που πονάς, τα αγόρια δεν πονάνε» ή «Τα αγόρια όλα τα μπορούν». Με τα χρόνια δημιουργήθηκε η προκατάληψη πως οι άντρες δεν είναι ωφέλιμο να κλαίνε ή να πονάνε ή να αγχώνονται και να μην ικανοί να κάνουν κάτι γιατί θα θεωρηθούν είτε αδύναμοι είτε ανάξιοι.

Είναι πολύ σημαντικό για τον εαυτό μας καταρχήν και για τους άλλους έπειτα να είμαστε και να παραμένουμε σε επαφή με τα συναισθήματα μας. Να έχουμε συνείδηση  του τι νιώθουμε κάθε στιγμή, τι αισθανόμαστε για τον έναν ή για τον άλλον. Είναι καλό να κατανοούμε πως νιώθουμε και όταν θέλουμε να δείξουμε στον άλλον πως τον αγαπάμε να το εκφράσουμε, αν είμαστε απογοητευμένοι να το λέμε. Όλα  τα συναισθήματα μας αξίζουν να τα νιώθουμε… κανένα από αυτά δεν είναι ντροπή ή αδυναμία… Τα νιώθουμε γιατί υπάρχουν, γιατί κάτι, κάποιος, τα δημιούργησε, και εμείς καλό θα ήταν να μπορούμε να τα φιλτράρουμε και να τα εκδηλώνουμε.

Στη ζωή μας έχουμε και τις χαρές και τις λύπες… είναι ωραίο να τις μοιραζόμαστε με τους δικούς μας ανθρώπους και να κλαίμε ή να γελάμε ανάλογα με την περίσταση. Μας καταλαβαίνουν και οι άλλοι πιο εύκολα, καθώς συναισθάνονται μαζί μας.

Μπορεί το άρθρο να αφιερώνεται στους άντρες που συγκρατούν τα συναισθήματα, αλλά δεν σημαίνει πως δεν αφορά και τις γυναίκες. Το μήνυμα είναι κοινό για όλους. Η αξία και η σημασία της έκφραση των συναισθημάτων είναι πολύ σημαντική. Οφείλεις να ξέρεις τί είναι η αγάπη, τι είναι ο φόβος, τι είναι η χαρά, τι είναι ο πόνος. Για να ολοκληρωθείς, να γνωρίσεις τον εαυτό σου και να έχεις ενσυναίσθηση θα πρέπει εκτός από την λογική και την διανόηση.. να γνωρίσεις και τον θαυμαστό κόσμο των συναισθημάτων. Κατανοώντας τον εαυτό μας, θα είναι πιο εύκολο για εμάς να κατανοήσουμε και τους άλλους.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

 

Μην διστάζετε να ανοίγετε τα καυτά θέματα με τα παιδιά σας!

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)    

Ναρκωτικά: Ουσίες που επιδρούν στον εγκέφαλο και προκαλούν εθισμό… Και οι συνέπειες; Μεγάλες! Σήμερα που μεγαλώνουμε τα παιδί μας, τα πολύτιμα μας, μας πιάνει ένα σφίξιμο στο στήθος στην ιδέα και μόνο ότι μπορεί να μπλέξουν… Άλλωστε γιατί να συμβεί σε εμάς; Καλύτερα να μην παίζουμε με τις πιθανότητες.

Πολλά παιδιά δεν γνωρίζουν στην πραγματική της διάσταση τι σημαίνει η λέξη »ναρκωτικό», ούτε την χρήση και τις παρενέργειες τους. Όμως εμείς (οφείλουμε να) γνωρίζουμε, διότι εμείς είμαστε οι καθοδηγητές και τα πρόσωπα με την μεγαλύτερη επιρροή πάνω στα παιδιά μας.

Ως εκ τούτου η καλύτερη και η πιο αποτελεσματική πρόληψη είναι η ουσιαστική συζήτηση. Μέσα από την συζήτηση το παιδί μπορεί να αναπτύξει τις σωστές ικανότητες για την λήψη αποφάσεων και να αποκτήσει πραγματικές αξίες στην ζωή μέσα από τα πιστεύω σας.

Παρακάτω είναι 7 τρόποι για να αποφύγετε τον κίνδυνο μέσα από την συζήτηση σας.

  1. Συμμετέχετε ουσιαστικά στην ζωή του παιδιού σας. Μέσα από την ρουτίνα που ζείτε, βρείτε ένα πρόγραμμα για να περνάτε χρόνο μαζί τους. Δείξτε προσοχή στα ενδιαφέροντα τους και καθιερώστε καθημερινές δραστηριότητες μαζί του, είναι το πιο σημαντικό.
  2. Προσπαθήστε να είστε »ανοιχτοί». Δηλαδή συζητήστε μαζί του σοβαρά, δώστε του να καταλάβει ότι μπορεί να σας εμπιστευτεί τις απορίες του και είστε διαθέσιμοι να απαντήσετε και σε αυτές. Το παιδί πρέπει να ξέρει ότι μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας για τυχόν προβληματισμούς. Φυσικά μην δείξετε πανικό, είναι σημαντικό να δείχνετε λογικοί και ψύχραιμοι.
  3. Επιλέξτε το σωστό «timing”. Θα πρέπει να επιλέξετε το σωστό τρόπο και χρόνο για να συζητήσετε αυτό το θέμα με το παιδί σας. Αρπάξτε την ευκαιρία κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, όπως όταν μιλάτε για κάποιον φίλο του ή περνάτε χρόνο όλοι μαζί στο τραπέζι.
  4. Μάθετε στο παιδί σας να λέει «ΟΧΙ». Είναι πολύ σημαντικό, όχι μόνο για το «φλέγον θέμα» αλλά και για όλες τι πτυχές της ζωής του να μάθει να λέει όταν χρειάζεται «όχι» μιας και οι έφηβοι περιβάλλονται από ανασφάλεια , πρέπει να μάθει να υποστηρίζει τις απόψεις του με αυτοπεποίθηση, και αυτό ξεκινάει από εμάς. Όταν μας εκφράζουν τις απόψεις τους πρέπει να ακούμε προσεκτικά και όχι να κατακρίνουμε αυτά που λένε. Έτσι θα τους είναι πιο εύκολο στο μέλλον να αποστασιοποιούνται από τους πειρασμούς στις παρέες.
  5. Αποφεύγετε τις διαφωνίες. Είναι σημαντικό να ακούτε τις απόψεις τους χωρίς να το ανακρίνεται και να δημιουργείτε εντάσεις. Η συζήτηση έτσι θα οδηγήσει σε αντιπαραθέσεις και τσακωμό. Στηρίζετε την άποψη του μαζί με την δική σας…
  6. «Όρια». Μέσα σε ένα σπίτι υπάρχουν βασικοί κανόνες που πρέπει να ακολουθούν όλοι. Αφού οι κανόνες τεθούν δώστε τους κίνητρο να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους. Για παράδειγμα βρείτε τρόπους για το πώς θα αντιδράσουν τα παιδιά αν βρεθούν σε τέτοιες καταστάσεις και εξηγήστε ότι παρ’όλα αυτά πως είστε διαθέσιμοι να τα βοηθήσετε οποιαδήποτε στιγμή και είναι καλύτερο να απαλλαχθούν από την πιθανότητα να εκτεθούν σε προβλήματα που έχουν θέμα τα ναρκωτικά.
  7. Καθησυχάστε τα και τονίστε του τα θετικά. Δώστε προσοχή και αγάπη στο παιδί σας. Τα παιδία με χαμηλή αυτοεκτίμηση έχουν περισσότερες πιθανότητες να μπουν στον πειρασμό. Τονίστε του πόσο το αγαπάτε και να το αποδοκιμάζετε όταν του αξίζει. Δώστε περισσότερη βάση στα θετικά χαρακτηριστικά του και κάντε το να νοιώθει όμορφα με τον εαυτό του και να τον σέβεται.

Μην διστάζετε να ανοίγετε αυτά τα καυτά θέματα με τα παιδιά σας – όσο πιο πολύ το προσπαθήσετε τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα έχετε… Και μην ξεχνάτε: κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε εμείς, ούτε και τα παιδιά μας, όλοι δικαιούμαστε να κάνουμε λάθη, αρκεί να μπορούμε να τα επανορθώσουμε!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στο Περιστέρι, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353