Αρχείο κατηγορίας Ψυχολόγοι

Σε καμία σχέση δεν είναι όλα ρόδινα…

Σε καμία σχέση δεν είναι όλα ρόδινα...

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας (simvouleftikigamou.gr)  

Προφανώς η κάθε σχέση είναι διαφορετική και δεν υπάρχει ένας γενικός κανόνας ή κάποιο βιβλίο το οποίο μας καθοδηγεί και μας λέει πώς να φερθούμε για να γλιτώσουμε τις κακοτοπιές. Σε καμία σχέση δεν είναι όλα ρόδινα, σίγουρα υπάρχουν δυσκολίες και προβλήματα που άλλοτε λύνονται και άλλοτε όχι. Παρ’ όλα αυτά  οι εμπειρίες, η λογική και η έλλειψη εγωισμού σε μία σχέση είναι καλοί κανόνες που βοηθούν στο να αποφευχθούν αρκετές κακοτοπιές.

Σε μία σχέση δεν γίνεται να φταίνε μόνο οι άλλοι… Δεν γίνεται πάντοτε εμείς να είμαστε οι σωστοί και οι άλλοι να κάνουν λάθος. Κάπου σφάλουμε! Η σχέση αποτελείται από δύο άτομα, από δύο άτομα εντελώς διαφορετικά ως προς την ιδιοσυγκρασία τους, που κουβαλάνε διαφορετικές εμπειρίες και πιστεύω. Ο καθένας μέσα στη σχέση μπορεί να σκέφτεται διαφορετικά πάνω σε ένα γεγονός αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι εμείς είμαστε λάθος ούτε και η άλλη μεριά, απλά διαφέρουν οι απόψεις μας. Πάνω σε κάθε διαφωνία λοιπόν, η κάθε πλευρά θα πρέπει να αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που της αναλογεί (!)…

Επίσης, ένας άλλος κανόνας μέσα σε μία σχέση είναι ότι δεν πρέπει να μας καταβάλλει ο εγωισμός και να περιμένουμε από τον άλλον να κάνει το πρώτο βήμα. Εννοείται, βέβαια, πως ούτε και οι άλλοι πρέπει να περιμένουν μόνο από εμάς την αντίστοιχη κίνηση. Σχέση νοείται όταν και τα δύο άτομα προσπαθούν από κοινού, παίρνουν πρωτοβουλίες σε μία κρίσιμη κατάσταση . Η πρωτοβουλία και η ανάληψη δράσης, σε αντίθεση με την παθητικότητα είναι ένα από το μυστικά που μπορούν να σώσουν την σχέση. Προσοχή λοιπόν γιατί σίγουρα θα κουράσ(τ)ει εάν μόνο ο ένας (κατ’ επανάληψη) αναλαμβάνει δράση.

Επιπλέον, είναι ορθή η φράση «στους δύο τρίτος δεν χωρεί». Με λίγα λόγια αν προκύπτει κάποιο πρόβλημα στη σχέση σας, λύστε το μόνοι σας, αφήστε απ’ έξω τρίτα πρόσωπα, όπως τους γονείς σας. Οι γονείς σπάνια μπορούν να είναι ουδέτεροι, ίσως επιδεινώσουν το πρόβλημα αντί να σας βοηθήσουν να το λύσετε. Καλύτερα, αν θέλετε να το συζητήσετε, να συμβουλευτείτε ένα φίλο σας που εμπιστεύεστε αρκετά και  μετράει για εσάς η άποψή του!

Τέλος, σημαντικό είναι να αφήσετε λίγη απόσταση από τη στιγμή που θα προκύψει το πρόβλημα. Η πρωταρχική αντίδραση τις περισσότερες φορές είναι και η πιο λανθασμένη. Εκείνη τη στιγμή το μυαλό δεν σκέφτεται καθαρά, είναι θολωμένο και επομένως οι πρώτες αντιδράσεις θα είναι καταστροφικές. Ο παρορμητισμός και οι σπασμωδικές αντιδράσεις μάλλον θα μεγαλώσουν το πρόβλημα. Καλύτερα πάρτε το χρόνο σας, σκεφτείτε λογικά και ήρεμα και ύστερα πάρτε την πρωτοβουλία να πλησιάσετε τον σύντροφό σας για να βρείτε μία από κοινού λύση για το θέμα που σας απασχολεί.

Οι σχέσεις είναι τόσο ευάλωτες, δύσκολα συνάπτονται αλλά εύκολα γκρεμίζονται. Τι να κάνετε γι’αυτό; Θέστε γερά θεμέλια στη σχέση σας. Μπορεί να είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο… Μόνο οι ισχυρές βάσεις μπορούν να συντηρήσουν μία σχέση και να την κάνουν να αντέξει μέσα στο χρόνο!

 

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στην Αθήνα, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

Η κοινωνικότητα είναι απαραίτητη για την ομαλή συνύπαρξη των ανθρώπων

Η κοινωνικότητα είναι απαραίτητη για την ομαλή συνύπαρξη των ανθρώπων

Το κείμενο επέλεξε και επιμελήθηκε ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

Σίγουρα  θα σας έχει τύχει να βρεθείτε με κάποιον γνωστό σας σε ένα κοινό χώρο, και να διαπιστώνετε ότι προσπαθεί να σας κρυφτεί ή να προσποιείται πως δεν σας έχει δει και τελευταία στιγμή να σας λέει «Σε σκεφτόμουν αυτές τις μέρες… ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο… Πώς είσαι;». Κατανοείτε πως πρόκειται για ένα υποκριτικό ενδιαφέρον, για μία παράσταση, ένα θέατρο, το οποίο ξεχωρίζει από μακριά.

Δεν πρόκειται για κοινωνικότητα. Αν ήθελε να δείξει αληθινό ενδιαφέρον δεν θα κρυβόταν, θα σας χαιρετούσε τυπικά ή εγκάρδια αναλόγως τη σχέση που έχετε μαζί του. Και σίγουρα, θα σας έπαιρνε τηλέφωνο όταν σας σκέφτηκε. Η λέξη κοινωνικότητα είναι η ικανότητα του ανθρώπου να συναναστρέφεται με άλλους ανθρώπους και να συνάπτει φιλικές σχέσεις.

Αν θέλεις να ζεις σε μία πολιτισμένη κοινωνία, δηλαδή μαζί με άλλους ανθρώπους με τους κανόνες και τις υποχρεώσεις που την διέπουν, οφείλεις να έχεις τη διάθεση και τη θέληση να τους ακολουθήσεις. Αυτά μπορεί να είναι οι νόμοι της κοινωνίας ή τα έθιμα, τα οποία χαρακτηρίζουν τις κοινωνίες των ανθρώπων. Πρέπει να τα σεβόμαστε για να μην δημιουργηθούν είτε παρεξηγήσεις είτε δυσάρεστες καταστάσεις (πχ πόλεμος).

Από την άλλη πλευρά , αν θέλεις να ζεις ως ερημίτης σε ένα νησί, μονάχος, μακριά από τον κόσμο, δεν χρειάζεται να ακολουθήσεις κάποιον από τους κανόνες της κοινωνικότητας. Αν όμως, σέβομαι και υπακούω τους νόμους που έχουν θεσπιστεί για την  καλύτερη δυνατή συμβίωση τότε δεν υποκρίνομαι. Θέλω να ανήκω στην κοινωνία, να ζήσω σε αυτήν και να συνυπάρχω με άλλα άτομα.

Η κοινωνικότητα και η υποκρισία έχουν αντίθετες όψεις. Για να δούμε ποιες είναι οι βασικές τους διαφορές:

Στην κοινωνικότητα ο άνθρωπος σέβεται, σκέφτεται τις ανάγκες του άλλου, βοηθάει, κάνει μόνο καλό, βελτιώνει την συνύπαρξη μας με τους άλλους αλλά και τον χαρακτήρα μας, είναι μία μορφή αγάπης για τον συνάνθρωπο.

Ενώ στην υποκρισία ο άνθρωπος ψεύδεται, υποκρίνεται, σκέφτεται εγωιστικά, χειροτερεύει την συνύπαρξη, δυσαρεστεί (ειδικά αν αποκαλυφθεί), είναι συνήθως μεταμφιεσμένη κάτω από το πέπλο της αγάπης και έτσι εξαπατά τον συνάνθρωπο.

Απόσπασμα από το βιβλίο «20 αξίες της ζωής»,των Εστέβε Πουχόλ Ι Πονς, Ινές Λουθ Γκονθάλεθ.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Λεωφ. Μαραθώνος 79, Σταυρός Αγίας Παρασκευής, Αγία Παρασκευή
Τηλ. 2106619177

Πρώτα εσείς θα νιώσετε την ευχαρίστηση και την πληρότητα για τις καλές πράξεις που κάνετε

Πρώτα εσείς θα νιώσετε την ευχαρίστηση και την πληρότητα για τις καλές πράξεις που κάνετε

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής

Το συναίσθημα της προσφοράς κάνει πρώτα εμάς τους ίδιους να χαρούμε, να νιώσουμε καλά και ύστερα το άτομο στο οποίο προσφέρουμε.

Περπατάτε στο δρόμο και βλέπετε ένα παιδάκι να προσπαθεί να πιάσει την μπάλα του, που έχει μπλεχτεί στα κλαδιά ενός δέντρου. Για εσάς δεν είναι κόπος να σηκωθείτε στις μύτες των ποδιών σας ή να κουνήσετε λίγο το δέντρο, μέχρι να πέσει η μπάλα στην αγκαλιά σας και να την δώσετε στο παιδί. Η ανταμοιβή σας… Το «Ευχαριστώ πολύ», το χαμόγελο του παιδιού και το βλέμμα ανακούφισης του.

Πηγαίνετε στο σπίτι των γονιών σας, χωρίς να σας περιμένουν και κάθεστε μαζί τους να πιείτε το καφεδάκι σας, να πείτε τα νέα σας και να συζητήσετε τους προβληματισμούς τους. Η ανταμοιβή σας η αγάπη και η χαρά των γονιών σας.

Πρώτα, εσείς θα νιώσετε την ευφορία της προσφοράς και της αλληλεγγύης. Θα νιώσετε την ευχαρίστηση και την πληρότητα για τις καλές πράξεις που κάνετε. Το χαμόγελου στο πρόσωπο των άλλων, είναι αρκετό για να προσφέρει σε εσάς το πρώτο χαμόγελο.

Χαμογελώντας μέσα στις θλίψεις και τις δοκιμασίες της ζωής, ανακαλύπτεις πως εξαφανίζονται. Πόσο μάλλον, όταν προκαλείς εσύ το χαμόγελο στους άλλους. Ελαφραίνει η ψυχή σου και η καρδιά σου από τις δυσκολίες, γνωρίζοντας πως είσαι ο υπαίτιος για την χαρά τους.

Οι καλές πράξεις, η προσφορά βοήθειας, η αλληλεγγύη και η χαρά που μεταδίδεις, προκαλούν ευχάριστα συναισθήματα. Συναισθήματα όπως της αγάπης, του σεβασμού και της λύτρωσης. Επίσης, μας κάνουν καλούς ανθρώπους, κοινωνικούς καθώς μας συνδέουν με τους συνανθρώπους μας.

Πιστέψτε στον εαυτό σας, πιστέψτε στην προσφορά, πιστέψτε στις καλές πράξεις… ξεκινήστε το καλό από εσάς και θα δείτε ότι σύντομα θα παρασύρετε και τον περίγυρο σας.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

Πώς μπορούμε να βελτιώσουμε τον ρόλο μας ως γονείς;

Πώς μπορούμε να βελτιώσουμε τον ρόλο μας ως γονείς;

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)  

Ο ρόλος του γονέα είναι πολύ σύνθετος και υπό μία έννοια πολύ δύσκολος:  Από τη μία πρέπει να δείξουμε αγάπη και ασφάλεια στα παιδιά μας και από την άλλη πρέπει να τους δώσουμε ελευθερίες για να γίνουν ανεξάρτητα… Τα παιδιά λοιπόν ίσως μπερδεύονται με αυτή τη διφορούμενη συμπεριφορά μας και μπορεί να αναπτύξουν δυσκολίες στην συμπεριφορά. Το μυστικό στην ανατροφή των παιδιών μας είναι να θέτουμε όρια και να ανταποκρινόμαστε σωστά στο ρόλο μας ως γονείς.

Παρακάτω θα περιγράψω κάποιες αρχές που μπορεί να μας βοηθήσουν να ανταποκριθούμε καλύτερα στο ρόλο μας.

  1. Θα μπορούσαμε να εστιάσουμε στη σχέση και στην αλληλεπίδραση που έχουμε με το παιδί μας. Να δώσουμε χρόνο στο παιδί μας και να προσπαθήσουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα για την ιδιοσυγκρασία του. Παρατηρώντας τον τρόπο αντίδρασης του παιδιού μας στις διάφορες καταστάσεις προσαρμόζουμε τον τρόπο συμπεριφορά μας έτσι ώστε να αρμόζει στην προσωπικότητα του παιδιού. Το καλύτερο είναι να γίνουμε εκπαιδευτές των παιδιών μας, να κατανοήσουμε τι μπορούν και τι αδυνατούν να κάνουν και να τα ενθαρρύνουμε-καθοδηγούμε να φτάνουν στους επιδιωκόμενους στόχους τους.
  2.  Τα παιδιά απαιτούν την προσοχή μας με οποιοδήποτε τρόπο. Αν δεν τους δίνουμε σημασία τότε από αντίδραση και από ανάγκη να το προσέξουμε συμπεριφέρονται με άσχημο τρόπο. Πρέπει να λοιπόν να δίνουμε σημασία στο παιδί μας και να το επιβραβεύουμε για τις καλές του πράξεις και να συζητούμε τις αρνητικές του συμπεριφορές. Με τον καιρό το παιδί θα καταλάβει ότι οι αρνητικές πράξεις δεν ωφελούν κάπου και σταδιακά θα εγκαταλειφθούν.
  3. Μην έχουμε υπερβολικές, μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τα παιδιά μας. Καλό είναι να έχουμε επίγνωση των δυνατοτήτων και ικανοτήτων τους και να τα επιβραβεύουμε κάθε φορά που επιτυγχάνουν ένα στόχο. Επίσης, δεν χρειάζεται να τονίζουμε τις αδυναμίες τους γιατί αυτό μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στην αυτοεικόνα τους. Στόχος μας πρέπει είναι η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης  και αυτοπεποίθησης των παιδιών μας.
  4. Σαφώς και τα παιδιά μας οφείλουν να ξέρουν ότι οι «κακές» συμπεριφορές τιμωρούνται και έχουν επιπτώσεις. Εννοείται πως αποφεύγουμε, ως μορφή τιμωρίας τη σωματική βία γιατί θα προκαλέσει πρόβλημα στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού μας. Μπορούμε για παράδειγμα αντί να του δώσουμε «ξύλο» και να του φωνάξουμε να του στερήσουμε την αγαπημένη του σοκολάτα έτσι ώστε να καταλάβει το λάθος του και να τροποποιήσει τη συμπεριφορά του (φυσικές συνέπειες αντί για στείρα τιμωρία).
  5. Το κάθε παιδί γεννιέται με τη δική του ιδιοσυγκρασία, δεν πρέπει να προσπαθούμε να αλλάξουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του παιδιού μας. Μάλλον πιο σωστό είναι να αλλάξουμε-τροποποιήσουμε τη δική μας συμπεριφορά και να βρούμε τρόπους διαπαιδαγώγησης που θα ταιριάζουν στο συγκεκριμένο παιδί. Να θυμάστε αυτό… Δεν είναι όλα τα δάχτυλα ίδια!
  6. Τα παιδιά εννοείται ότι δεν μπορούν να επιλύσουν όλα τα προβλήματα μόνα τους, θέλουν καθοδήγηση από ένα ενήλικα μέχρι να αποκτήσουν τις δεξιότητες που θα τα βοηθήσει να στηριχθούν μόνα τους. Η οριοθέτηση ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά είναι υποχρεωτική για την καλύτερη λειτουργία του συστήματος. Με το να θέτουμε όρια βοηθάμε τα παιδιά να καταλάβουν ότι ναι  μεν έχουν κάποια προνόμια και δικαιώματα μέσα στο σπίτι αλλά δεν μπορούν να κάνουν πάντα ό,τι θέλουν, πρέπει να υπακούν στους κανόνες τους σπιτιού. Καλό θα ήταν να αποφεύγουμε να είμαστε υπερβολικά υποχωρητικοί ή υπερβολικά αυστηροί. Το μέτρο είναι το σωστό και μην ξεχνάμε ότι η επιβολή τιμωρίας είναι σημαντική αλλά ακόμη πιο σημαντική είναι η τρυφερότητα και η ασφάλεια που δείχνουμε στα παιδιά μας.
  7. Τα παιδιά μιμούνται την συμπεριφορά μας γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε σωστά πρότυπα.  Πρέπει να τους δείχνουμε ότι πιστεύουμε στον εαυτό μας και ότι παίρνουμε ρίσκα ή δοκιμάζουμε νέα πράγματα και δεν τα παρατάμε εύκολα. Πρέπει να δείξουμε στο παιδί μας ότι παρόλο που μία καινούρια δραστηριότητα μας δυσκολεύει, θα καταβάλλουμε μεγάλη προσπάθεια και δε θα τα παρατήσουμε με το πρώτο εμπόδιο.

 

Αυτός ο οδηγός σίγουρα θα μας βοηθήσει να ανταποκριθούμε καλύτερα στο ρόλο μας ως γονείς. Ανεξάρτητα όμως από κάθε καλοπροαίρετο οδηγό, πιο σημαντικό είναι να αγαπήσουμε εμείς πρώτα αυτόν ύψιστο ρόλο που μας δόθηκε να υπηρετήσουμε… ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΟΝΕΙΣ!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στην Αθήνα, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

Τι γίνεται όταν η ζήλια ξεπερνάει τα όρια του «φυσιολογικού»

Τι γίνεται όταν η ζήλια ξεπερνάει τα όρια του «φυσιολογικού»

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας (simvouleftikigamou.gr)  

Μερικές φορές όταν αισθανόμαστε ότι ζηλεύουμε τον σύντροφο μας δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, μάλιστα όταν υπάρχει μέτρο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως «φυσιολογικό». Με αυτό τον τρόπο, δύο σύντροφοι θα δείξουν την έγνοια τους, το πάθος τους… την αγάπη τους. Συνήθως όταν βιώνουμε ζήλια, νιώθουμε πως «απειλείται» η σχέση από κάποιον τρίτο. Είναι μία λογική αντίδραση καθώς θέλουμε να προστατέψουμε τη σχέση μας και να μην οδηγηθούμε σε δυσάρεστες καταστάσεις πχ απιστία, χωρισμός.

Στην περίπτωση όμως, που το συναίσθημα της ζήλιας ξεπερνάει το όρια του «φυσιολογικού» τι γίνεται;  Τι προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει στη σχέση; Και αν ο σύντροφος μας επιλέξει να μην είμαστε η προτεραιότητα του; Τότε είναι που μας κατατρώει τα σωθικά η ζήλια και μας δημιουργεί ένα τεράστιο πλήγμα.

Ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι όμως που κρύβονται πίσω από αυτήν την συναισθηματική κατάσταση;

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση προκαλούν αισθήματα πως υστερούμε συγκριτικά με τους άλλους. Αυτό  έχει ως αποτέλεσμα να μην εμπιστευόμαστε ούτε τον εαυτό μας , ούτε κανέναν άλλον, εκδηλώνοντας έντονη κτητικότητα στον σύντροφο μας. Υπάρχει η φοβία πως θα χάσουμε τον σύντροφο μας γιατί εμείς οι ίδιοι δεν «αξίζουμε».

Σκόπιμο θα ήταν να αναρωτηθείτε: Είστε καλά με τον εαυτό σας; Η σχέση με τον σύντροφο σας βασίζεται στην αγάπη, τον σεβασμό και την αλληλοκατανόηση; Αν η σχέση σας σε λογικά πλαίσια δεν έχει προβλήματα αλλά παρόλα αυτά δεν νιώθετε ολοκληρωμένη μέσα σε αυτήν… μάλλον το πρόβλημα αρχίζει από εσάς.

Οι κακές εμπειρίες που είχαμε στο παρελθόν όπως για παράδειγμα μία ερωτική απογοήτευση, ένας αδύναμος οικογενειακός δεσμός, μία προδοσία από το φιλικό περιβάλλον, μία «άδικη» απόλυση επηρεάζουν σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα γεγονότα γύρω μας. Αν έχουμε αισθήματα ανεπάρκειας, και πιστεύουμε πως κανείς δεν μας αγαπάει και στο τέλος θα μας εγκαταλείψουν όλοι, τότε το φυσικό επόμενο είναι η ζήλια – ως ένα τελευταίο σημείο σύνδεσης με τους άλλους, μία προσπάθεια να μείνουμε κρατημένοι (εξαρτημένοι) σε μία σχέση.

Προβληματίστε εποικοδομητικά όταν έχετε το αίσθημα της ζήλιας και εξελιχθείτε . Συζητήστε το με τους δικούς σας ανθρώπους, ζητήστε βοήθεια από κάποιον ειδικό. Αγαπήστε και πιστέψτε στον εαυτό σας και μην αφήνετε να δηλητηριαστεί η σχέση!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στην Αθήνα, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353

Αδελφική σχέση… μία σχέση αληθινής, αγνής αγάπης

Αδελφική σχέση… μία σχέση αληθινής, αγνής αγάπης  

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

Πόσες φορές δεν μας έχει τύχει να γνωρίζουμε δύο αδέρφια και να είναι δύο τελείως διαφορετικές προσωπικότητες… για παράδειγμα ο ένας να είναι ευγενικός, κοινωνικός και χαμογελαστός και ο άλλος να είναι νευρικός, σκυθρωπός και οξύθυμος. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον πως δύο άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει από τους ίδιους γονείς, έχουν πάρει την ίδια ανατροφή, τις ίδιες αξίες και τα ίδια πιστεύω, αναπτύσσονται διαφορετικά ως προς τις συμπεριφορές τους.

Παρόλα αυτά, όσο διαφορετικές προσωπικότητες κι αν είναι τα αδέρφια κάτι τους ενώνει. Τους ενώνει αυτό το «δέσιμο» που με το πέρασμα των χρόνων αρχίζουν να κατανοούν, να σέβονται, να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον και εντέλει έχουν αναπτύξει την έμπρακτη αγάπη. Είναι σαν δύο δέντρα που με την φροντίδα, εδραιώνουν τις ρίζες τους, μεγαλώνουν και ομορφαίνουν τον κόσμο.

Είτε τα δίδυμα που ξεκινούν το «δέσιμο» τους από την εμβρυική τους ζωή είτε ως αδέλφια με διαφορά κάποιων ετών, είναι (σχεδόν) σίγουρο πως θα αναπτύσσουν μία σχέση που θα περάσει από διάφορες φάσεις αγάπης και κόντρας.

Αρχικά, θα ζηλέψει το ένα το άλλο, καθώς το μεγαλύτερο παιδί θα αισθανθεί πως δεν έχει την πλήρη προσοχή του περιβάλλοντος του, που συνήθιζε να χαίρεται. Μπορεί να το χτυπήσει, να το δαγκώσει ή και να το μαλώσει. Ωστόσο, καθώς ο καιρός περνάει, αυτή η ζήλια θα μεταλλαχθεί σε ενδιαφέρον.  Πολλές φορές θα παρατηρήσουμε πως το μεγαλύτερο αδερφάκι μαθαίνει στο μικρότερο πώς να κρατάει καλύτερα το κουτάλι για να φάει την κρέμα του ή να του δείχνει πώς πρέπει να φέρεται σε μία επίσημη εκδήλωση, να το προστατεύει όταν οι φίλοι του το κοροϊδέψουν και φυσικά να τον υπερασπιστούν όταν οι γονείς τους το μαλώνουν.

Είναι άξιο θαυμασμού να βλέπουμε πώς αυτά τα δύο ανθρωπάκια μεταξύ τους, μεγαλώνοντας είναι αφοσιωμένα ο ένας στον άλλον, νιώθουν μια βαθιά οικειότητα από τα κοινά τους βιώματα και από την ισόποση αγάπη που έχουν πάρει από τους γονείς του, όταν έχουν την τύχη να την λάβουν γενναιόδωρα, ή ακόμη κι αν δεν έχουν.

Παρέα στις καλές στιγμές, παρέα στις δυσκολίες, και ας έχουν επιλέξει διαφορετικό τρόπο ζωής… άρα και διαφορετικά ενδιαφέροντα… διαφορετικέ έγνοιες, θα θυμούνται και θα αναγνωρίζουν πως στη ζωή τους υπάρχει ένα πρόσωπο που θα τους εμπνέει αγάπη και εμπιστοσύνη, απόρροια όλων των εμπειριών και των στιγμών που πέρασαν μαζί.

Τέλος, όλα αυτά χαρακτηριστικά δεν θυμίζουν γνωρίσματα φιλίας;

Τα αδέλφια μας… οι αληθινοί φίλοι που μας παραχωρεί η ζωή μέσω των γονιών μας.

 

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στο Περιστέρι, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.ψ

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353
paidi-efivos.gr

Αποφάσεις… Μην τις αποφεύγουμε! Θα έρθουν εκείνες να μας βρουν πάλι..

Αποφάσεις… Μην τις αποφεύγουμε! Θα έρθουν εκείνες να μας βρουν πάλι..

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

Στη ζωή συχνά έχουμε να αντιμετωπίσουμε το θέμα των αποφάσεων. Δεν είναι λίγες οι φορές που θα θέλαμε κάποιος άλλος να αποφασίσει για εμάς, για να νιώσουμε πιο «ελαφροί», ανέμελοι. Έτσι, σκεπτόμενοι τα πιθανά αποτελέσματα των αποφάσεών μας, δημιουργείται μέσα μας άγχος και βιώνουμε μια κατάσταση ταραχής. Κι εκείνες τις στιγμές οι περισσότεροι ίσως από εμάς ..πόσο θα θέλαμε να δώσουμε το βάρος της απόφασής μας σε κάποιον άλλον!

Αν παρατηρήσουμε τις ζωές μας θα δούμε πως ίσως ξοδεύουμε πολλή ώρα για να λάβουμε μία απόφαση. Άραγε υπάρχει κάποιο μυστικό που θα μπορούσε να μας απελευθερώσει από το βάρος αυτό, όταν είναι να αποφασίσουμε;

Πάλι, αν έχουμε αποφασίσει να κινηθούμε προς κάποια κατεύθυνση, αναρωτιόμαστε αν είναι η σωστή, τι αντίκτυπο θα έχει μελλοντικά για εμάς ή και τους γύρω μας. Συνήθως μας κατακλύζει μία αγωνία και νιώθουμε αβοήθητοι μπροστά σε τέτοιες στιγμές.

Αυτές μπορεί να αφορούν τις σπουδές μας, την οικογενειακή μας κατάσταση, τη δουλειά μας, την υγεία μας ή τις σχέσεις μας.

Καθώς η καθημερινότητα μάς δίνει άπειρες ευκαιρίες για να διαλέγουμε, να αποφασίζουμε για απλά πράγματα έως πολύ σημαντικά, θα μπορούσαν να αναφερθούν κάποιες σκέψεις που ίσως μπορούν να μας ανακουφίσουν από το βάρος της διαδικασίας λήψης αποφάσεων:

Συνήθως όταν παίρνουμε μία απόφαση, σκεφτόμαστε το όφελος το δικό μας. Όμως σκεφτόμαστε την ίδια στιγμή, τι αντίκτυπο θα έχουν οι αποφάσεις μας και για τους άλλους; Θα τους πληγώσουμε, θα προκαλέσουμε δυσκολίες στις ζωή τους;

Άλλη σκέψη είναι αν αυτή η απόφαση, συνειδητά πια, θα μας κάνει καλό, δηλαδή.. πιο ευτυχισμένους, πιο ισορροπημένους ή είναι ένας τρόπος να βλάψουμε τον εαυτό μας. Παράδειγμα, αποφασίζουμε να συνεχίσουμε μία σχέση που μας δίνει πόνο, μας εξουθενώνει. Ή αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε το κάπνισμα.

Επίσης, βοηθά αυτή η απόφαση στο να επιτύχουμε και να εφαρμόζουμε εκείνες τις αρχές που μας κάνουν πιο ολοκληρωμένους, ελεύθερους από τους περιορισμούς των νοητικών μας αναταραχών; Αυτή η απόφαση μας επιτρέπει να βρούμε μέσα μας μια ηρεμία, μια αλήθεια.. τέτοια που μπορούμε και στους άλλους ανθρώπους μέσα τους να αναγνωρίσουμε;

Όλα αυτά θα μπορούσαμε να πούμε πως στηρίζονται σε μια ώριμη από τις εμπειρίες κοινή λογική. Ωστόσο.. κοιτάζοντας τη ζωή μας, θα δούμε πως συμβαίνουν μερικές φορές πράγματα που δεν μπορούμε να τα κατανοήσουμε με την κοινή λογική. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως χρειάζεται να αφεθούμε στα χέρια της ίδιας της ζωής, που έχει κι εκείνη τους δικούς της κανόνες και αρχές. Έχοντας κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας, μπορούμε να αποκτήσουμε μια σταθερότητα και ηρεμία στην καθημερινότητά μας.

Ίσως η δύσκολη καθημερινότητα και η μαγεία της ζωής πάνε χέρι-χέρι!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353
xidaras.gr

Η ρουτίνα σε μια σχέση δεν είναι απαραίτητα κακό

Η ρουτίνα σε μια σχέση δεν είναι απαραίτητα κακό

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Η καθημερινότητα μας έχει πια ως εξής:
Ξυπνάμε. Δουλεύουμε. Τρώμε. Βλέπουμε τηλεόραση. Κοιμόμαστε.
Ξυπνάμε. Δουλεύουμε. Τρώμε. Βλέπουμε τηλεόραση. Κοιμόμαστε. κ.ο.κ
Συνέχεια και αδιάκοπα… η ρουτίνα μας θα πει κάποιος. Για φανταστείτε όμως, να μην υπήρχε η ρουτίνα. Η επανάληψη στη ζωή μας δεν είναι κάτι κακό, είναι μια σταθερότητα, μια βάση. Μας προσφέρει ασφάλεια. Την ρουτίνα πολλοί την κατηγορούν, ακόμα περισσότεροι την επιζητούν. Πρέπει να βρούμε ένα νόημα στο να την «επαναλαμβάνουμε», να βρούμε το νήμα που συνδέει το κάθε πριν με το κάθε μετά.

Πως αλλάζει η ρουτίνα στη συνθήκη «ΞΥΠΝΑΜΕ» –θα πούμε καλημέρα; -θα χαρίσουμε το χαμόγελο μας ή το φιλάκι μας στο σύντροφο μας, στους γονείς μας, στο παιδί μας; – θα ανοίξουμε τα παράθυρα να μπει φρέσκος αέρας; -θα πάρουμε πρωινό;

Σκεφτείτε τις δύο εικόνες:
Α. ξυπνώ, βαρύς, δύσθυμος, μόνο και μόνο γιατί με περιμένει μία από τα ίδια, προχωρώ στο μισοσκόταδο των κλειστών παντζουριών, φτιάχνω πρωινό, το τρώω βαριεστημένα (αν το κάνω κι αυτό), ντύνομαι, αποχωρώ…
Β. ξυπνάω, ανοίγω να μπει φως και αέρας, ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου, δροσίζομαι, καλημερίζω άπαντες στο σπίτι κι άπαντες τους φιλώ. Φτιάχνω και ένα ωραίο πρωινό και όλοι μαζί καθόμαστε και το απολαμβάνουμε, ντύνομαι και αποχωρώ…

Η δεύτερη εικόνα είναι πιο ιδανική για να ξεκινήσουμε την μέρα μας, να έχουμε δύναμη να ανταπεξέλθουμε στην καθημερινότητα μας. Προσέξτε το μυστικό δεν είναι στο αν θα φάμε πρωινό αλλά στο «μαζί». Στη συντροφιά, στην ασφάλεια της σταθερότητας ότι εγώ και εσύ είμαστε μια ομάδα.
Κάνει καλό, να έχουμε τις στιγμές μας με όλους όσους αγαπάμε!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353
xidaras.gr

Αδιαφόρησε …για όποιον δεν σε σέβεται

Αδιαφόρησε …για όποιον δεν σε σέβεται

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

Αδιαφόρησε, πήγαινε αλλού, κοίτα μπροστά, πρόσεχε τον εαυτό σου… από ότι δεν σου ταιριάζει, από όποιον δεν σε σέβεται. Είτε πρόκειται για ανθρώπους που σε περιβάλλουν είτε πρόκειται για γεγονότα της καθημερινότητας.

Αδιαφόρησε… για αυτόν που δεν σε έχει προτεραιότητα στη ζωή του. Σε έχει δεύτερη ή και τρίτη επιλογή. Δίνει περισσότερο χρόνο στη δουλειά του ή στους φίλους του ή σε κάποιο άλλο άτομο. Δεν υπάρχει λόγος, να σπαταλάς το δικό σου χρόνο για έναν άνθρωπο που δεν σου ανήκει πραγματικά. Σε ένα τέτοιο μοτίβο «σχέσης» ουσιαστικά είσαι μόνος σου. Ποιος ο λόγος να διατηρήσεις αυτή τη σχέση;

Πήγαινε αλλού… δεν χρειάζεται να είσαι εκεί για όσους κοιτούν να σε «βολέψουν» στο πρόγραμμα τους. Πήγαινε σε όσους θέλουν με πολλή χαρά και αγάπη να σε δουν και να πείτε τα νέα σας, να ακούσουν τους προβληματισμούς σου, να χαρούν με τη επιτυχία σου. Δεν χρειάζεται να «παρακαλάς» για να είσαι στη ζωή κάποιου φίλου ή συγγενή ή συναδέλφου ενώ δεν υπάρχει θέση για σένα.

Κοίτα μπροστά… άφησε πίσω σου ό,τι δεν σε αντιπροσωπεύει. Όταν αρχίσεις να νιώθεις πως πιέζεσαι, να μην περνάς καλά και πρέπει να συμβιβαστείς με γεγονότα ή ανθρώπους τότε αποχώρησε. Όταν αρχίσεις να έχεις αμφιβολίες, να χάνεις την ηρεμία σου τότε είναι σημάδι πως κάτι δεν πάει καλά… Μερικοί μπορεί να σε πείσουν πως είσαι υπερβολικός (ίσως γιατί έτσι τους εξυπηρετεί) ή πως κάτι πάει στραβά με σένα τότε να αποχωρείς με το κεφάλι ψηλά και κοίτα μπροστά…

Πρόσεχε τον εαυτό σου… όταν βλέπεις πως αδυνατεί να ανταποκριθεί σε κάποιες καταστάσεις και οδηγείται στα σκοτεινά μονοπάτια του μίσους, του θυμού, της άρνησης και εντέλει της στενοχώριας τότε οφείλεις να δώσεις χρόνο στον ίδιο σου τον εαυτό για να πάρει αποστάσεις, να ανασυγκροτηθεί και σε κατάσταση ηρεμίας να πάρει θέση στο όποιο ζήτημα. Μην ξεχνάς ότι προτεραιότητα είναι πάντα ο εαυτός μας, είναι σκόπιμο να τον προσέχουμε και να τον αγαπάμε. Γιατί αν δεν αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας… πως περιμένουμε να αγαπηθούμε από τους άλλους;

Συνοψίζοντας, αποχώρησε με το κεφάλι ψηλά όταν διαισθανθείς ότι κάποιος δεν σε σέβεται και δεν σε εκτιμά. Η αποχώρηση δεν χρειάζεται να γίνει με διαπληκτισμούς και έντονες διαμάχες… η ήρεμη απόφαση σου να φύγεις από ότι δεν σου ταιριάζει είναι η απάντηση σου. Να είσαι σίγουρος, πως τα καλύτερα έρχονται…

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353
xidaras.gr

Τι είναι η επιλόχειος κατάθλιψη και ποια τα συμπτώματα της

Η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Ασπασία Τσιώτα μας αναλύει τι είναι η επιλόχειος κατάθλιψη και ποια τα συμπτώματα της.

Η επιλόχειος κατάθλιψη συχνά θεωρείται διαφορετική από τις υπόλοιπες μορφές κατάθλιψης. Ωστόσο, πλήθος ερευνητικών ευρημάτων δείχνουν ότι δεν υπάρχουν διαφορές ούτε προς τη συμπτωματολογία, ούτε προς τη διάρκεια και την εξέλιξη τους. Η επιλόχειος κατάθλιψη τις περισσότερες φορές έχει ηπιότερα σε ένταση συμπτώματα, όμως είναι ξεκάθαρα μία μορφή κατάθλιψης.

Ως επιλόχειο χαρακτηρίζουμε το επεισόδιο κατάθλιψης που προκύπτει οποιαδήποτε στιγμή μετά τον τοκετό, κυρίως το διάστημα των πρώτων τριών εβδομάδων, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται το ενδεχόμενο πώς πρόκειται για μια κατάσταση συναισθηματικής δυσφορίας που έχει ξεκινήσει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και κορυφώνεται μετά τη γέννηση του παιδιού.

Οι γυναίκες με επιλόχειο βιώνουν έντονα συναισθήματα θλίψης, αγωνίας και αβοηθησίας που δημιουργούν δυσκολίες στην ομαλή καθημερινή λειτουργία τους και επακόλουθα στην φροντίδα του παιδιού.

Η έντονη συναισθηματική δυσφορία, η δυσκολία στο επίπεδο της καθημερινής λειτουργίας, η μη παροχή ικανοποιητικής φροντίδας στο μωρό σε συνδυασμό με μία διάρκεια μεγαλύτερη της μίας εβδομάδας αποτελούν ενδείξεις έναρξης ενός επεισοδίου κατάθλιψης που σχετίζεται με την ανατροπή των ισορροπιών που η απόκτηση ενός παιδιού φέρνει σε παραπάνω από ένα επίπεδα.
Η αντιμετώπιση της επιλόχειου πρέπει να είναι άμεση καθώς έχει τόσο αρνητική επίδραση στην μητέρα όσο και το βρέφος και γενικά σε όλη την οικογένεια.

Σχεδόν μισές από τις γυναίκες που θα εμφανίσουν κατάθλιψη μετά τον τοκετό, φαίνεται να υποφέρουν από τα ίδια συμπτώματα ακόμη και μετά από διάστημα 5 μηνών. Σύμφωνα με άλλες έρευνες υπάρχει υψηλός κίνδυνος η γυναίκα που πάσχει από επιλόχειο κατάθλιψη να περάσει καταθλιπτικά επεισόδια και στην συνέχεια της ζωής της.

Η επιλόχειος κατάθλιψη έχει αρνητική επίδραση και στην ανάπτυξη του βρέφους. Τα βρέφη μόλις 2 μηνών δείχνουν σημαντικές καθυστερήσεις τόσο στην νοητική, όσο και στη συναισθηματική ανάπτυξη σε σύγκριση με μωρά ίδια ηλικίας των οποίων οι μητέρες δεν πάσχουν από επιλόχειο κατάθλιψη.

Ποιος έχει μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσει επιλόχειο κατάθλιψη;

Οι γυναίκες που εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο συνήθως έχουν ζητήσει από ειδικούς βοήθεια για θέματα που τις απασχολούσαν στο παρελθόν, ενώ αναφέρουν μεγαλύτερα επίπεδα δυσφορίας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σε σχέση με εκείνες που δεν εμφανίζουν επιλόχειο. Επίσης, το στρες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όσο και μετά μπορεί να οδηγήσει τις μητέρες να εμφανίσουν συμπτώματα επιλόχειου κατάθλιψης.

Ένας άλλος παράγοντας είναι το πλαίσιο των διαπροσωπικών σχέσεων μέσα στο οποίο ζει. Για παράδειγμα η άσχημη αντίληψη που πιθανά μπορεί να έχει με τη δική της μητέρα στην εφηβεία κάνει την γυναίκα ευάλωτη, ενώ η έλλειψη υποστήριξης από τον σύζυγο της αυξάνει τις πιθανότητες να εμφανίσει καταθλιπτικά επεισόδια.

Αναζητήστε βοήθεια

Αν η μελαγχολία σας έχει διάρκεια μεγαλύτερη των μερικών ημερών αναζητήστε άμεσα βοήθεια σε ειδικούς. Ενημερώστε το γιατρό σας και μιλήστε με τους δικούς σας, ώστε να εξασφαλίσετε την στήριξη και τη σωστή φροντίδα του μωρού.

Της Ασπασίας Τσιώτα
Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια
Πατρ. Ιωακείμ 2 (πλησίον Μετρό Περιστερίου ) – 1ος όροφος, Περιστέρι.
2105775255 , 6948574018
site: www.aspasiatsiota.gr
@ [email protected]