Αρχείο κατηγορίας Ψυχολόγοι

Αποφάσεις… Μην τις αποφεύγουμε! Θα έρθουν εκείνες να μας βρουν πάλι..

Αποφάσεις… Μην τις αποφεύγουμε! Θα έρθουν εκείνες να μας βρουν πάλι..

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

Στη ζωή συχνά έχουμε να αντιμετωπίσουμε το θέμα των αποφάσεων. Δεν είναι λίγες οι φορές που θα θέλαμε κάποιος άλλος να αποφασίσει για εμάς, για να νιώσουμε πιο «ελαφροί», ανέμελοι. Έτσι, σκεπτόμενοι τα πιθανά αποτελέσματα των αποφάσεών μας, δημιουργείται μέσα μας άγχος και βιώνουμε μια κατάσταση ταραχής. Κι εκείνες τις στιγμές οι περισσότεροι ίσως από εμάς ..πόσο θα θέλαμε να δώσουμε το βάρος της απόφασής μας σε κάποιον άλλον!

Αν παρατηρήσουμε τις ζωές μας θα δούμε πως ίσως ξοδεύουμε πολλή ώρα για να λάβουμε μία απόφαση. Άραγε υπάρχει κάποιο μυστικό που θα μπορούσε να μας απελευθερώσει από το βάρος αυτό, όταν είναι να αποφασίσουμε;

Πάλι, αν έχουμε αποφασίσει να κινηθούμε προς κάποια κατεύθυνση, αναρωτιόμαστε αν είναι η σωστή, τι αντίκτυπο θα έχει μελλοντικά για εμάς ή και τους γύρω μας. Συνήθως μας κατακλύζει μία αγωνία και νιώθουμε αβοήθητοι μπροστά σε τέτοιες στιγμές.

Αυτές μπορεί να αφορούν τις σπουδές μας, την οικογενειακή μας κατάσταση, τη δουλειά μας, την υγεία μας ή τις σχέσεις μας.

Καθώς η καθημερινότητα μάς δίνει άπειρες ευκαιρίες για να διαλέγουμε, να αποφασίζουμε για απλά πράγματα έως πολύ σημαντικά, θα μπορούσαν να αναφερθούν κάποιες σκέψεις που ίσως μπορούν να μας ανακουφίσουν από το βάρος της διαδικασίας λήψης αποφάσεων:

Συνήθως όταν παίρνουμε μία απόφαση, σκεφτόμαστε το όφελος το δικό μας. Όμως σκεφτόμαστε την ίδια στιγμή, τι αντίκτυπο θα έχουν οι αποφάσεις μας και για τους άλλους; Θα τους πληγώσουμε, θα προκαλέσουμε δυσκολίες στις ζωή τους;

Άλλη σκέψη είναι αν αυτή η απόφαση, συνειδητά πια, θα μας κάνει καλό, δηλαδή.. πιο ευτυχισμένους, πιο ισορροπημένους ή είναι ένας τρόπος να βλάψουμε τον εαυτό μας. Παράδειγμα, αποφασίζουμε να συνεχίσουμε μία σχέση που μας δίνει πόνο, μας εξουθενώνει. Ή αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε το κάπνισμα.

Επίσης, βοηθά αυτή η απόφαση στο να επιτύχουμε και να εφαρμόζουμε εκείνες τις αρχές που μας κάνουν πιο ολοκληρωμένους, ελεύθερους από τους περιορισμούς των νοητικών μας αναταραχών; Αυτή η απόφαση μας επιτρέπει να βρούμε μέσα μας μια ηρεμία, μια αλήθεια.. τέτοια που μπορούμε και στους άλλους ανθρώπους μέσα τους να αναγνωρίσουμε;

Όλα αυτά θα μπορούσαμε να πούμε πως στηρίζονται σε μια ώριμη από τις εμπειρίες κοινή λογική. Ωστόσο.. κοιτάζοντας τη ζωή μας, θα δούμε πως συμβαίνουν μερικές φορές πράγματα που δεν μπορούμε να τα κατανοήσουμε με την κοινή λογική. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως χρειάζεται να αφεθούμε στα χέρια της ίδιας της ζωής, που έχει κι εκείνη τους δικούς της κανόνες και αρχές. Έχοντας κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας, μπορούμε να αποκτήσουμε μια σταθερότητα και ηρεμία στην καθημερινότητά μας.

Ίσως η δύσκολη καθημερινότητα και η μαγεία της ζωής πάνε χέρι-χέρι!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353
xidaras.gr

Η ρουτίνα σε μια σχέση δεν είναι απαραίτητα κακό

Η ρουτίνα σε μια σχέση δεν είναι απαραίτητα κακό

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Η καθημερινότητα μας έχει πια ως εξής:
Ξυπνάμε. Δουλεύουμε. Τρώμε. Βλέπουμε τηλεόραση. Κοιμόμαστε.
Ξυπνάμε. Δουλεύουμε. Τρώμε. Βλέπουμε τηλεόραση. Κοιμόμαστε. κ.ο.κ
Συνέχεια και αδιάκοπα… η ρουτίνα μας θα πει κάποιος. Για φανταστείτε όμως, να μην υπήρχε η ρουτίνα. Η επανάληψη στη ζωή μας δεν είναι κάτι κακό, είναι μια σταθερότητα, μια βάση. Μας προσφέρει ασφάλεια. Την ρουτίνα πολλοί την κατηγορούν, ακόμα περισσότεροι την επιζητούν. Πρέπει να βρούμε ένα νόημα στο να την «επαναλαμβάνουμε», να βρούμε το νήμα που συνδέει το κάθε πριν με το κάθε μετά.

Πως αλλάζει η ρουτίνα στη συνθήκη «ΞΥΠΝΑΜΕ» –θα πούμε καλημέρα; -θα χαρίσουμε το χαμόγελο μας ή το φιλάκι μας στο σύντροφο μας, στους γονείς μας, στο παιδί μας; – θα ανοίξουμε τα παράθυρα να μπει φρέσκος αέρας; -θα πάρουμε πρωινό;

Σκεφτείτε τις δύο εικόνες:
Α. ξυπνώ, βαρύς, δύσθυμος, μόνο και μόνο γιατί με περιμένει μία από τα ίδια, προχωρώ στο μισοσκόταδο των κλειστών παντζουριών, φτιάχνω πρωινό, το τρώω βαριεστημένα (αν το κάνω κι αυτό), ντύνομαι, αποχωρώ…
Β. ξυπνάω, ανοίγω να μπει φως και αέρας, ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου, δροσίζομαι, καλημερίζω άπαντες στο σπίτι κι άπαντες τους φιλώ. Φτιάχνω και ένα ωραίο πρωινό και όλοι μαζί καθόμαστε και το απολαμβάνουμε, ντύνομαι και αποχωρώ…

Η δεύτερη εικόνα είναι πιο ιδανική για να ξεκινήσουμε την μέρα μας, να έχουμε δύναμη να ανταπεξέλθουμε στην καθημερινότητα μας. Προσέξτε το μυστικό δεν είναι στο αν θα φάμε πρωινό αλλά στο «μαζί». Στη συντροφιά, στην ασφάλεια της σταθερότητας ότι εγώ και εσύ είμαστε μια ομάδα.
Κάνει καλό, να έχουμε τις στιγμές μας με όλους όσους αγαπάμε!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353
xidaras.gr

Αδιαφόρησε …για όποιον δεν σε σέβεται

Αδιαφόρησε …για όποιον δεν σε σέβεται

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

Αδιαφόρησε, πήγαινε αλλού, κοίτα μπροστά, πρόσεχε τον εαυτό σου… από ότι δεν σου ταιριάζει, από όποιον δεν σε σέβεται. Είτε πρόκειται για ανθρώπους που σε περιβάλλουν είτε πρόκειται για γεγονότα της καθημερινότητας.

Αδιαφόρησε… για αυτόν που δεν σε έχει προτεραιότητα στη ζωή του. Σε έχει δεύτερη ή και τρίτη επιλογή. Δίνει περισσότερο χρόνο στη δουλειά του ή στους φίλους του ή σε κάποιο άλλο άτομο. Δεν υπάρχει λόγος, να σπαταλάς το δικό σου χρόνο για έναν άνθρωπο που δεν σου ανήκει πραγματικά. Σε ένα τέτοιο μοτίβο «σχέσης» ουσιαστικά είσαι μόνος σου. Ποιος ο λόγος να διατηρήσεις αυτή τη σχέση;

Πήγαινε αλλού… δεν χρειάζεται να είσαι εκεί για όσους κοιτούν να σε «βολέψουν» στο πρόγραμμα τους. Πήγαινε σε όσους θέλουν με πολλή χαρά και αγάπη να σε δουν και να πείτε τα νέα σας, να ακούσουν τους προβληματισμούς σου, να χαρούν με τη επιτυχία σου. Δεν χρειάζεται να «παρακαλάς» για να είσαι στη ζωή κάποιου φίλου ή συγγενή ή συναδέλφου ενώ δεν υπάρχει θέση για σένα.

Κοίτα μπροστά… άφησε πίσω σου ό,τι δεν σε αντιπροσωπεύει. Όταν αρχίσεις να νιώθεις πως πιέζεσαι, να μην περνάς καλά και πρέπει να συμβιβαστείς με γεγονότα ή ανθρώπους τότε αποχώρησε. Όταν αρχίσεις να έχεις αμφιβολίες, να χάνεις την ηρεμία σου τότε είναι σημάδι πως κάτι δεν πάει καλά… Μερικοί μπορεί να σε πείσουν πως είσαι υπερβολικός (ίσως γιατί έτσι τους εξυπηρετεί) ή πως κάτι πάει στραβά με σένα τότε να αποχωρείς με το κεφάλι ψηλά και κοίτα μπροστά…

Πρόσεχε τον εαυτό σου… όταν βλέπεις πως αδυνατεί να ανταποκριθεί σε κάποιες καταστάσεις και οδηγείται στα σκοτεινά μονοπάτια του μίσους, του θυμού, της άρνησης και εντέλει της στενοχώριας τότε οφείλεις να δώσεις χρόνο στον ίδιο σου τον εαυτό για να πάρει αποστάσεις, να ανασυγκροτηθεί και σε κατάσταση ηρεμίας να πάρει θέση στο όποιο ζήτημα. Μην ξεχνάς ότι προτεραιότητα είναι πάντα ο εαυτός μας, είναι σκόπιμο να τον προσέχουμε και να τον αγαπάμε. Γιατί αν δεν αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας… πως περιμένουμε να αγαπηθούμε από τους άλλους;

Συνοψίζοντας, αποχώρησε με το κεφάλι ψηλά όταν διαισθανθείς ότι κάποιος δεν σε σέβεται και δεν σε εκτιμά. Η αποχώρηση δεν χρειάζεται να γίνει με διαπληκτισμούς και έντονες διαμάχες… η ήρεμη απόφαση σου να φύγεις από ότι δεν σου ταιριάζει είναι η απάντηση σου. Να είσαι σίγουρος, πως τα καλύτερα έρχονται…

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Παν. Τσαλδάρη & Σαρανταπόρου (πλησίον Μετρό Περιστερίου), Περιστέρι
2105770353
xidaras.gr

Τι είναι η επιλόχειος κατάθλιψη και ποια τα συμπτώματα της

Η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Ασπασία Τσιώτα μας αναλύει τι είναι η επιλόχειος κατάθλιψη και ποια τα συμπτώματα της.

Η επιλόχειος κατάθλιψη συχνά θεωρείται διαφορετική από τις υπόλοιπες μορφές κατάθλιψης. Ωστόσο, πλήθος ερευνητικών ευρημάτων δείχνουν ότι δεν υπάρχουν διαφορές ούτε προς τη συμπτωματολογία, ούτε προς τη διάρκεια και την εξέλιξη τους. Η επιλόχειος κατάθλιψη τις περισσότερες φορές έχει ηπιότερα σε ένταση συμπτώματα, όμως είναι ξεκάθαρα μία μορφή κατάθλιψης.

Ως επιλόχειο χαρακτηρίζουμε το επεισόδιο κατάθλιψης που προκύπτει οποιαδήποτε στιγμή μετά τον τοκετό, κυρίως το διάστημα των πρώτων τριών εβδομάδων, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται το ενδεχόμενο πώς πρόκειται για μια κατάσταση συναισθηματικής δυσφορίας που έχει ξεκινήσει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και κορυφώνεται μετά τη γέννηση του παιδιού.

Οι γυναίκες με επιλόχειο βιώνουν έντονα συναισθήματα θλίψης, αγωνίας και αβοηθησίας που δημιουργούν δυσκολίες στην ομαλή καθημερινή λειτουργία τους και επακόλουθα στην φροντίδα του παιδιού.

Η έντονη συναισθηματική δυσφορία, η δυσκολία στο επίπεδο της καθημερινής λειτουργίας, η μη παροχή ικανοποιητικής φροντίδας στο μωρό σε συνδυασμό με μία διάρκεια μεγαλύτερη της μίας εβδομάδας αποτελούν ενδείξεις έναρξης ενός επεισοδίου κατάθλιψης που σχετίζεται με την ανατροπή των ισορροπιών που η απόκτηση ενός παιδιού φέρνει σε παραπάνω από ένα επίπεδα.
Η αντιμετώπιση της επιλόχειου πρέπει να είναι άμεση καθώς έχει τόσο αρνητική επίδραση στην μητέρα όσο και το βρέφος και γενικά σε όλη την οικογένεια.

Σχεδόν μισές από τις γυναίκες που θα εμφανίσουν κατάθλιψη μετά τον τοκετό, φαίνεται να υποφέρουν από τα ίδια συμπτώματα ακόμη και μετά από διάστημα 5 μηνών. Σύμφωνα με άλλες έρευνες υπάρχει υψηλός κίνδυνος η γυναίκα που πάσχει από επιλόχειο κατάθλιψη να περάσει καταθλιπτικά επεισόδια και στην συνέχεια της ζωής της.

Η επιλόχειος κατάθλιψη έχει αρνητική επίδραση και στην ανάπτυξη του βρέφους. Τα βρέφη μόλις 2 μηνών δείχνουν σημαντικές καθυστερήσεις τόσο στην νοητική, όσο και στη συναισθηματική ανάπτυξη σε σύγκριση με μωρά ίδια ηλικίας των οποίων οι μητέρες δεν πάσχουν από επιλόχειο κατάθλιψη.

Ποιος έχει μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσει επιλόχειο κατάθλιψη;

Οι γυναίκες που εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο συνήθως έχουν ζητήσει από ειδικούς βοήθεια για θέματα που τις απασχολούσαν στο παρελθόν, ενώ αναφέρουν μεγαλύτερα επίπεδα δυσφορίας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σε σχέση με εκείνες που δεν εμφανίζουν επιλόχειο. Επίσης, το στρες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όσο και μετά μπορεί να οδηγήσει τις μητέρες να εμφανίσουν συμπτώματα επιλόχειου κατάθλιψης.

Ένας άλλος παράγοντας είναι το πλαίσιο των διαπροσωπικών σχέσεων μέσα στο οποίο ζει. Για παράδειγμα η άσχημη αντίληψη που πιθανά μπορεί να έχει με τη δική της μητέρα στην εφηβεία κάνει την γυναίκα ευάλωτη, ενώ η έλλειψη υποστήριξης από τον σύζυγο της αυξάνει τις πιθανότητες να εμφανίσει καταθλιπτικά επεισόδια.

Αναζητήστε βοήθεια

Αν η μελαγχολία σας έχει διάρκεια μεγαλύτερη των μερικών ημερών αναζητήστε άμεσα βοήθεια σε ειδικούς. Ενημερώστε το γιατρό σας και μιλήστε με τους δικούς σας, ώστε να εξασφαλίσετε την στήριξη και τη σωστή φροντίδα του μωρού.

Της Ασπασίας Τσιώτα
Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια
Πατρ. Ιωακείμ 2 (πλησίον Μετρό Περιστερίου ) – 1ος όροφος, Περιστέρι.
2105775255 , 6948574018
site: www.aspasiatsiota.gr
@ [email protected]

 

Αυτισμός και θεραπευτική αντιμετώπιση

autism

Η Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια  Τόνια Ζαφείρη μας εξηγεί τι είναι ο αυτισμός και ποιά η θεραπευτική του αντιμετώπιση.

Ο αυτισμός είναι μια διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή που χαρακτηρίζεται από ελλείμματα στην κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία και από επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφορά. Υπολογίζεται ότι 2 στα 1000 άτομα διαγιγνώσκονται με αυτισμό, ενώ είναι πιο συχνός στα αγόρια.

Σύμφωνα με το διαγνωστικό σύστημα ταξινόμησης στην ψυχιατρική ένα άτομο για να διαγνωστεί με αυτισμό πρέπει να πληρεί συγκεκριμένο αριθμό από τα παρακάτω διαγνωστικά κριτήρια:

Το σύνολο έξι (ή περισσοτέρων) συμπτωμάτων από τις 3 ομάδες, από τα οποία θα πρέπει να είναι τουλάχιστον δύο από την ομάδα 1, ένα από την ομάδα 2 και ένα από την ομάδα 3.

ΟΜΑΔΑ 1η

Ποιοτική έκπτωση στην κοινωνική συναλλαγή, όπως εκδηλώνεται με τουλάχιστον δύο από τα ακόλουθα:

α) έκδηλη έκπτωση στη χρησιμοποίηση πολλών εξωλεκτικών συμπεριφορών, όπως η βλεμματική επαφή, η έκφραση του προσώπου, η στάση του σώματος και οι χειρονομίες για τη ρύθμιση της κοινωνικής συναλλαγής β) αποτυχία στην ανάπτυξη ανάλογων με το αναπτυξιακό επίπεδο σχέσεων με συνομήλικους γ) έλλειψη αυθόρμητης επιδίωξης συμμετοχής σε απολαύσεις, ενδιαφέροντα ή επιτεύγματα με άλλους ανθρώπους δ) έλλειψη κοινωνικής ή συγκινησιακής αμοιβαιότητας.

ΟΜΑΔΑ 2η

Ποιοτικές εκπτώσεις στην επικοινωνία, όπως εκδηλώνονται με τουλάχιστον ένα από τα ακόλουθα:

α) καθυστέρηση ή ολική έλλειψη της ανάπτυξης της ομιλούμενης γλώσσας β) σε άτομα με επαρκή ομιλία, έκδηλη έκπτωση της ικανότητας να αρχίσουν ή να διατηρήσουν μία συζήτηση με άλλους γ) στερεότυπη και επαναληπτική χρήση της γλώσσας δ) έλλειψη αυθόρμητου παιχνιδιού με παίξιμο ρόλων ή κοινωνική μίμηση, ανάλογου με το αναπτυξιακό επίπεδο.

ΟΜΑΔΑ 3η

Περιορισμένα, επαναληπτικά και στερεότυπα πρότυπα συμπεριφοράς, ενδιαφερόντων και δραστηριοτήτων, όπως εκδηλώνονται με τουλάχιστον ένα από τα ακόλουθα:

α) ενασχόληση με στερεότυπα και περιορισμένα πρότυπα ενδιαφέροντος β) εμφανώς άκαμπτη εμμονή σε ειδικές, μη λειτουργικές συνήθειες ή τελετουργίες γ) στερεότυποι και επαναληπτικοί κινητικοί μανιερισμοί (π.χ. χτυπήματα των χεριών) δ) επίμονη ενασχόληση με τμήματα αντικειμένων.

Εφαρμόζονται αρκετές θεραπευτικές μέθοδοι σε παιδιά, εφήβους και ενήλικες με αυτισμό, ωστόσο επιστημονικές έρευνες επισημαίνουν θεραπευτικά αποτελέσματα σε θεραπείες συμπεριφοράς (ABA) και δομημένης εκπαίδευσης.

Η θεραπεία των ατόμων με αυτισμό αποτελείται κυρίως από ψυχοπαιδαγωγικά προγράμματα και εστιάζεται στην αύξηση της λειτουργικότητάς τους στην καθημερινότητα (σχολείο, οικογένεια, εργασία) και στην ομαλή ένταξη στο κοινωνικό πλαίσιο. Συνήθως αποτελεί μια δύσκολη διαδικασία καθώς οι αυτιστικοί δε θέλουν να ασχοληθούν με δραστηριότητες πέραν αυτών που οι ίδιοι έχουν επιλέξει. Αρκετές φορές ανταποκρίνονται σε θεραπείες συμπεριφορισμού (κάνουν αυτό που υποδεικνύει ο θεραπευτής παίρνοντας ως αντάλλαγμα κάτι αγαπημένο) αλλά δε γενικεύουν (δεν ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο όταν τους ζητηθεί κάτι από άλλο πρόσωπο ή αν δεν πάρουν αντάλλαγμα). Στο σημείο αυτό προκύπτουν ερωτήματα όπως: «Πώς γίνεται να θέλει ο αυτιστικός τη θεραπεία;» ή «Γιατί να θέλει τη θεραπεία αφού τον ευχαριστούν οι δραστηριότητες που επιλέγει;» Στο πρώτο ερώτημα απαντούν με έμμεσο τρόπο οι έρευνες για τη χρήση νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση ατόμων με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή. Στα περισσότερα άτομα με αυτισμό αρέσουν οι υπολογιστές και πολλές φορές είναι αρκετά ικανοί να τους χρησιμοποιήσουν. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα μέσω Η/Υ βοηθούν να αποκτηθούν οι γνωστικές ικανότητες με ένα ευχάριστο τρόπο. Η εφευρετικότητα του θεραπευτή μπορεί επίσης να αποβεί ιδιαίτερα χρήσιμη με την μετατροπή αγαπημένων αντικειμένων σε εκπαιδευτικό υλικό (π.χ σε ένα παιδί που αρέσουν οι σβούρες κολλάμε επάνω τους γράμματα της αλφαβήτου).

Η θεραπευτική σχέση αν και δεν έχει μελετηθεί επαρκώς σε σχέση με τον αυτισμό, θεωρούμε ότι αποτελεί ίσως το σημαντικότερο παράγοντα που θα μπορούσε να συμβάλλει στην επιθυμία για θεραπεία. Αυτή δε θα μπορούσε παρά να χαρακτηρίζεται από αποδοχή, αυθεντικότητα και ενσυναίσθηση. Στο δεύτερο ερώτημα η απάντηση αφορά την αυτονόμηση και την ανεξαρτητοποίηση (σε όποιους τομείς αυτή μπορεί να επιτευχθεί) του ατόμου με αυτισμό.

Της Τόνιας Ζαφείρη,
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια παιδιών και ενηλίκων
Ελ. Βενιζέλου 21 (πλησίον μετρό Αγ. Αντωνίου) Περιστέρι
Τηλ:  2107019788
email:  [email protected]